Aug 25 2012

Longcross Library (2)

by Marcel

Howdy!
Dit keer geen beschrijving van een boek, maar van een magazine: Fender’s (1st Collectors Edition) Magazine, issue one, spring & summer.
Een paar weken geleden zag ik tot mijn verbazing op de website van Fender dat Fender een magazine had uitgebracht en dat dit magazine gratis af te halen zou zijn bij de Fender-dealer!  Een magazine, 90 bladzijden, goede kwaliteit papier, vol met mooie foto’s, een artikel over de Eric Clapton artist signature versterkerserie, de “top 20 things to take on the road” met op nummer 4 toch echt een oer-Nederlands product! (prijsvraag: degene die het eerst naar ons mailt wat hier bedoeld wordt, krijgt een leuk Longcross aandenken! Tip: op 15 januari 2011 maak ik er ook melding van…), prachtige oude Fender reclame foto’s, een artikel over het in september 2011 geopende Visitors Centre in Corona California, USA (hele grote wens van mij om daar nog eens rond te kunnen lopen…sponsors zijn in dit verband welkom…), nog veel meer en gaat twee keer per jaar verschijnen in een gelimiteerde oplage!

Fender Magazine

Download gratis het Fender Magazine nummer 1, 2012, klik hier!

De echter Fenderfreak moet hem dus hebben. Omdat ik mijzelf reken tot de echte Fenderfreaks moest ik hem dus ook hebben. Maar dat viel nog niet mee. Op de website van Fender stond dat je het magazine kon afhalen bij je Fenderdealer. Nu heb ik toch al een aantal Fendergitaren en twee Fender versterkers gekocht bij een grote muziekwinkelketen (zelf zeggen ze de grootste muziekwinkelketen van de Benelux te zijn) waarvan de grootste winkel, het centraal magazijn en het hoofdkantoor in Rotterdam gevestigd zijn (nee ik noem bewust de naam niet en nee, ik maak er ook geen prijsvraag van om de naam te raden…) en dus dacht ik dat dit mijn “dealer” zou zijn.  Ik dus snel naar die winkel toe (ik moest toch snaren hebben) en daar gevraagd naar het gratis Magazine. Die hadden ze inderdaad liggen, maar volgens de medewerker van die winkel waren die alleen voor diegenen die via de Fender website het magazine aangevraagd hadden en dus niet voor mij… Hij zei nog wel dat veel mensen hem niet op waren wezen halen en dat de magazine erg mooi was en een liefhebber zeker een exemplaar moest hebben (daarmee maakt hij me helemaal gek) Ik wist niet wat ik hoorde; ik had toch vlak voordat ik naar die winkel ging nog op de website van Fender gekeken en daar stond toch echt dat je gewoon naar de winkel kon gaan en hem daar mee kon nemen, dus het verhaal van deze winkelmedewerker, volgens mij best goed bedoeld overigens, leek toch onzin. Nu was het erg rustig in de winkel (ik was er al vroeg) en dus vroeg ik hem even naar de website van Fender te gaan zodat hij zelf kon zien dat zijn verhaal kul was en mijn verhaal niet. Hij deed dat inderdaad en gaf mij gelijk. Pfff, dat is geregeld dacht ik nog, ik krijg er toch eentje mee. Niet dus; hij was onverbiddelijk. Ook mijn opmerking dat ik de nodige (Fender) instrumenten, versterkers, effecten, snoeren, snaren, 19# apparaten, noem het maar op, daar al jaren kocht (hij had dat zo kunnen checken in de pc) deed hem niets. Ik kreeg geen exemplaar. Ik ben maar snel, zwaar teleurgesteld, weggegaan…

Nu had ik al voordat ik naar die winkel  ging, gezien dat er (andere) muziekwinkels waren die gewoon op hun website gezet hadden dat je een exemplaar van het Fender Magazine gratis in hun winkel kon afhalen en ben, toen ik thuis kwam nog maar eens naar die winkels op het web gaan zoeken. Ik kwam daarbij al snel uit op de website van Leo Music & Audio, een muziekwinkel aan de Hoofdstraat 100 te Stadskanaal. Nu woon ik in de regio Rotterdam dus even heen en weer rijden doe je ook niet zomaar en ik heb ook geen familie of vrienden in het hele hoge noorden in of in de buurt van Stadskanaal en daarom ging ik eerst maar even zoeken naar muziekwinkels in mijn eigen regio die op hun site hadden staan dat het magazine gratis af te halen was, maar -gek genoeg- waren die er niet. Ik heb toen maar de stoute schoenen aangetrokken en Albert Boddema van Leo Music & Audio een mailtje gestuurd en hem het bovenstaande uitgelegd en hem voorzichtig gevraagd of hij mij misschien een exemplaar zou willen opsturen en dat ik uiteraard  bereid was de verzendkosten te vergoeden. Tot mijn verbazing had ik de dag er op al een mailtje terug van Albert met de mededeling dat het Magazine onderweg was en dat de verzendkosten niet vergoed hoefde te worden omdat dat onder de service van de zaak viel…!!! Wow, dat is nog eens service. GEWELDIG. Nog nooit daar geweest, dus ook nog nooit iets gekocht bij Leo Music & Audio en toch zonder piepen het magazine naar je opsturen. Van die service kan “mijn” (oude?) dealer nog wat leren. Beste muziek-, gitaar- en Longcross liefhebbers: mocht je in of in de buurt van Stadskanaal wonen of er toevallig in de buurt zijn, ga dan even langs bij Leo Music & Audio. Ik weet zeker dat de service die ze mij verlenen voor hun “gewoon”  bij het bedrijf hoort en dat je daar als klant gewaardeerd en nog als klant behandeld wordt. Doen dus (de webwinkel mag er trouwens ook zijn!).
Inmiddels kun je via de website van Fender het Magazine ook digitaal bekijken/downloaden. Dit is natuurlijk niet zo tastbaar als de papieren versie maar dan weet je in ieder geval wat je mist.
Groetsels en tot de volgende boek/magazinebespreking en nogmaals bedankt Albert!
UPDATE 16 september 2012: Albert heeft laten weten dat er een nieuwe voorraad Fender magazines in de winkel gearriveerd is. Ga dus snel langs en zorg dat je zo’n collectors item in je bezit krijgt. Gewoon gratis af te halen, dus niet langer wachten , maar gewoon doen: Leo Music & Audio, Hoofdstraat 100 te Stadskanaal !

 

 


Aug 25 2012

De nieuwe Black One, of toch niet….?

by Marcel

Zo, weer terug van vakantie dus weer tijd voor voor een blog.
Ik had m’n post van 28 juli jl. beëindigd met een foto van de “nieuwe” gitaar. Via via kreeg ik de kans deze Mexicaanse Fender uit 1995 te kopen.  Ondanks z’n leefijd (of misschien wel juist dankzij zijn leeftijd), een heel goede gitaar. Perfect fretwerk, mooie snelle hals en akoestisch al met een hele goede sustain. Dat betekent over het algemeen dat als je de gitaar dan over een versterker speelt, het met het versterkte geluid ook wel goed zit. En dit viel bij deze gitaar dan ook inderdaad niet tegen. Je weet dat als je zo’n gitaar koopt, op de bedrading, de potmeters en de capacitors enorm bespaard is (het prijsverschil met zijn Amerikaanse broers moet natuurlijk ergens vandaag komen). Dan weet je natuurlijk ook, dat als je daar wat aandacht en geld aan besteedt, het geluid alleen nog maar verbeterd kan worden. Je kunt zo’n gitaar dus best kopen en hem wat oppimpen, of -door ons- laten oppimpen met originele USA onderdelen (gewoon even je wensen mailen!).Met andere woorden, het kan best de moeite waard zijn zo’n Mexicaan te kopen en hem helemaal naar de zin te maken. Dan heb je voor een redelijk bedrag een gitaar die met nog wat extra investeringen helemaal naar de zin is.In dit geval kreeg ik er nog een Fender Bronco Tweed versterker in prima staat bij. Het is een transistor versterker, maar wel gemaakt in de USA. Geweldig apparaat, 15 watt en van dezelfde leeftijd als de gitaar. Kennelijk was het ooit als een setje gekocht.Over mijn versterkers ga ik ook nog wel eens blogs posten (voorlopig heb ik nog wel genoeg blogvoer denk ik…)
Maar nu weer even terug naar de gitaar. Dit zou dus de nieuwe John Mayer Black One moeten worden, maar laat ik er nu eigenlijk helemaal geen zin in hebben om  de body weer helemaal op de millimeter precies te gaan relicen… Ja, ik weet, het klinkt gek, maar ik had er geen zin in. Ik wilde wel een gitaar relicen maar even niet de Black One. Ik had opeens de behoefte om de vrije hand te hebben in het relicen. Free-Base-Relic, dat moest het worden! Free-Base-Relic? Mozes kriebel, hoe verzin ik het! Dus niet oeverloos pielen -zoals bij the Black One- om alles cosmetisch correct te krijgen, maar gewoon m’n gevoel laten gaan… En dan krijg je bij mij natuurlijk rare dingen! Wel heerlijk hoor (-: Ik wilde er iets goeds, maar ook wel  iets bijzonders van maken en de blues moest er vanaf druipen… Behalve een algehele facelift zou ook het binnenwerk flink aangepakt moeten worden; betere potmeters, vintage cloth wire, andere capacitor, dat soort dingen dus. Een soort Mean Blues Machine moest het worden en dus ben ik gaan onderzoeken hoe dat vorm moest gaan krijgen. Uiteindelijk kwam ik uit op een zwart-gele pickguard. Zwart, geel en bruin, dat zijn de kleuren die het moeten gaan worden. Rare combinatie? Best wel. Kijk vast even naar de foto’s voor een voorproefje. Hoe dit verder gaat? Je kunt het volgende keer lezen en zien!

Tot blogs.

 


Sep 18 2010

Echt aan de slag…

by Marcel

Tja, ik moet nog even wennen aan het bloggen… Het is natuurlijk wel de bedoeling dat er regelmatig een stukje geschreven wordt. Geen tijd, andere dingen te doen, geen zin, geen inspiratie om een stukje te schrijven en natuurlijk en vooral ook te druk met het relicen. Kijk, dat maakt weer een hoop goed; het feit dat ik te druk was met the Black One waardoor ik niet kon bloggen. Pff… ‘k ben blij dat ik een goed excuus heb kunnen verzinnen.

Terzake dus. maar voordat ik terzake kom nog even dit. De via het internet bestelde artikelen zijn binnen. Ook de Fender decal. Prachtig ding trouwens; geen nepper, maar een echte uit de USA. Dat scheelt weer. Heb intussen de headstock ontdaan van de oude Squier decal, maar dat gaat natuurlijk niet zonder het verwijderen van de laklaag. Dus zal ik de headstock opnieuw moeten lakken, de Fender decal er op en weer moeten lakken. Klinkt eenvoudig maar ben bang dat dat nog niet mee zal vallen.  Ik ben zelf ook benieuwd naar het resultaat. Ik houd jullie op de hoogte.

headstock voor...

headstock voor...

en tijdens het schuren

en tijdens het schuren

De overtollige zwarte lak weg halen. De klus waar ik nu ook mee bezig ben. Geloof me; dat valt niet mee. Probeer eerst maar eens goed gereedschap te vinden waarmee dat goed en makkelijk gaat. De Kijkshop bood uitkomst; een setje gutsen voor € 2,50. Wel jammer dat als je net lekker bezig bent, het puntje van de favoriete guts afbreekt. Niet leuk als je nog heel veel lak moet verwijderen. Het is een vreselijk gepriegel om precies de lak op de juiste plek weg te krijgen. Het gevaar is dat als het lekker gaat, je te ver doorschiet en te veel verf verwijderd wordt. Oppassen dus. Andere vervelende bijkomstigheid is dat de weggegutste lak alle kanten uitschiet. Een kapje voor je mond en neus is echt noodzakelijk. Wel leuk om te zien dat de gitaar ook echt steeds meer op de Black One gaat lijken. Dat geeft natuurlijk moed alhoewel ik weet dat er nog erg veel te doen is.  Op onderstaande foto lijkt het dat het al aardig opschiet, maar schijn bedriegt.

het echte werk

het echte werk

De lichte houtkleur die onder de zwarte laag vandaan komt, is nog niet het ruwe hout. Er zit onder de zwarte lak nog een laag die zich erg moeilijk laat verwijderen. Dat is een zgn. “sealer” een soort tussenlaag waar de body van de gitaar, voordat deze gelakt wordt, in gedoopt wordt waardoor zoveel mogelijk oneffenheden worden weggewerkt, de body beter bestand is tegen weers- en vochtinvloeden en waardoor de uiteindelijke laklaag beter hecht. Erg functioneel spul dus maar een ramp om het van de gitaar af te halen. Schuren, schuren en nog eens schuren en vooruit dan, nog een keer schuren. Je kunt er moeilijk een schuurmachine op zetten, want dat werkt natuurlijk veel te grof. Met de hand dus maar schuren.  Dat spul is zo sterk dat je er -ook met heel grof- schuurpapier heel moeilijk doorheen komt.  Vooral het schuren van de kleine stukjes is een nauwkeurig en tijdrovend werkje. Ik ben er dan ook nog niet mee klaar.  Door het schuren komen ook allerlei ongezonde dampen vrij. Om die reden kan deze klus dan ook ook niet binnenshuis gebeuren en ben ik dus overgeleverd aan de weergoden of er geschuurd kan worden of niet. Daarnaast kan het zomaar zijn, dat als het  dan een beetje redelijk weer is, opeens ook nog huisgenoten van het zonnetje in de tuin willen genieten en niet zitten te wachten op schuurstofwolken en sealerdampen. Onbegrijpelijk, op deze manier red ik het niet voor het invallen van de winter… Af en toe leg ik de body dan ook maar weg en doe noodgedwongen even iets simpels tussendoor waar niemand last van heeft, b.v. het eerder al vermelde agen van de metalen hardware. Met andere woorden: hoe krijg je snel roest op metaal? Ik hoop daarop morgen antwoord te geven, maar het zou ook zomaar kunnen dat ik morgen een stukje schrijf over home- and handmade effectpedaaltjes. Even afwachten dus…