Aug 25 2012

De nieuwe Black One, of toch niet….?

by Marcel

Zo, weer terug van vakantie dus weer tijd voor voor een blog.
Ik had m’n post van 28 juli jl. beëindigd met een foto van de “nieuwe” gitaar. Via via kreeg ik de kans deze Mexicaanse Fender uit 1995 te kopen.  Ondanks z’n leefijd (of misschien wel juist dankzij zijn leeftijd), een heel goede gitaar. Perfect fretwerk, mooie snelle hals en akoestisch al met een hele goede sustain. Dat betekent over het algemeen dat als je de gitaar dan over een versterker speelt, het met het versterkte geluid ook wel goed zit. En dit viel bij deze gitaar dan ook inderdaad niet tegen. Je weet dat als je zo’n gitaar koopt, op de bedrading, de potmeters en de capacitors enorm bespaard is (het prijsverschil met zijn Amerikaanse broers moet natuurlijk ergens vandaag komen). Dan weet je natuurlijk ook, dat als je daar wat aandacht en geld aan besteedt, het geluid alleen nog maar verbeterd kan worden. Je kunt zo’n gitaar dus best kopen en hem wat oppimpen, of -door ons- laten oppimpen met originele USA onderdelen (gewoon even je wensen mailen!).Met andere woorden, het kan best de moeite waard zijn zo’n Mexicaan te kopen en hem helemaal naar de zin te maken. Dan heb je voor een redelijk bedrag een gitaar die met nog wat extra investeringen helemaal naar de zin is.In dit geval kreeg ik er nog een Fender Bronco Tweed versterker in prima staat bij. Het is een transistor versterker, maar wel gemaakt in de USA. Geweldig apparaat, 15 watt en van dezelfde leeftijd als de gitaar. Kennelijk was het ooit als een setje gekocht.Over mijn versterkers ga ik ook nog wel eens blogs posten (voorlopig heb ik nog wel genoeg blogvoer denk ik…)
Maar nu weer even terug naar de gitaar. Dit zou dus de nieuwe John Mayer Black One moeten worden, maar laat ik er nu eigenlijk helemaal geen zin in hebben om  de body weer helemaal op de millimeter precies te gaan relicen… Ja, ik weet, het klinkt gek, maar ik had er geen zin in. Ik wilde wel een gitaar relicen maar even niet de Black One. Ik had opeens de behoefte om de vrije hand te hebben in het relicen. Free-Base-Relic, dat moest het worden! Free-Base-Relic? Mozes kriebel, hoe verzin ik het! Dus niet oeverloos pielen -zoals bij the Black One- om alles cosmetisch correct te krijgen, maar gewoon m’n gevoel laten gaan… En dan krijg je bij mij natuurlijk rare dingen! Wel heerlijk hoor (-: Ik wilde er iets goeds, maar ook wel  iets bijzonders van maken en de blues moest er vanaf druipen… Behalve een algehele facelift zou ook het binnenwerk flink aangepakt moeten worden; betere potmeters, vintage cloth wire, andere capacitor, dat soort dingen dus. Een soort Mean Blues Machine moest het worden en dus ben ik gaan onderzoeken hoe dat vorm moest gaan krijgen. Uiteindelijk kwam ik uit op een zwart-gele pickguard. Zwart, geel en bruin, dat zijn de kleuren die het moeten gaan worden. Rare combinatie? Best wel. Kijk vast even naar de foto’s voor een voorproefje. Hoe dit verder gaat? Je kunt het volgende keer lezen en zien!

Tot blogs.

 


Aug 2 2012

Longcross Library (1)

by Marcel

Het lijkt mij leuk om af en toe een stukje te schrijven over muziek- en gitaarboeken of bladen die zich bevinden in the Longcross Library (-:

Zo kreeg ik recent van The Kids (heel, heel, heel erg bedankt daarvoor!) bijvoorbeeld nog het boek The Dream Factory, Fender Custom Shop, geschreven door Tom Wheeler, dus laat ik maar met dit boek beginnen.

Fender Custom Shop

The Dream Factory

The Dream Factory telt 650 pagina’s en is eigenlijk gewoon een must voor alle Fender/ Stratocaster/ gitaarliefhebbers. Zeker niet goedkoop, > € 60,= maar  ingebonden en van een erg goede kwaliteit met prachtige foto’s en wordt geleverd in een stevige beschermbox. Het is het derde deel in een serie boeken van Tom Wheeler. Eerder verschenen al de boeken The Stratocaster Chronicles, ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Fender Stratocaster en The Soul of Tone, ter gelegenheid van 60 jaar Fender versterkers; ook twee prachtige boeken waar ik zeker ook nog wel een blog aan zal wijden.

Nu weer terug naar The Dream Factory. Dit boek is uitgegeven in november 2011, maar er is wel een half jaar overheen gegaan voordat het in Nederland te koop was. Wil je het ook kopen, wees dan snel. Dit boek is slechts in een gelimiteerde oplage uitgegeven en er zal geen herdruk van komen! Het voorwoord is geschreven door Billy Gibbons van ZZ Top. Na het voorwoord kan het smullen beginnen… Dit boek staat bol van de mooie gitaren; het is om je vingers van af te likken. Natuurlijk geven de gitaren ook inspiratie om zelf aan de slag te gaan. Leuk ook is de ontstaansgeschiedenis van de Custom Shop en het voorstellen van alle medewerkers. Speciaal plaatsje daarbij heeft voor mij Abigail “Abby” Ybarra; een echte grand dame die al vanaf 1956 bij Fender werkzaam is, nu in de Custom Shop werkt en de perfecte elementen spoelt op haar oude vertrouwde spoelmachine.

Abigail Ybarra

Abby komt nog even aan het woord en vertelt dat Leo Fender destijds gewoon in de fabriek ook zelf meewerkte en dat het daardoor even geduurd heeft voordat ze doorhad dat dat de baas van Fender was… (wist je trouwens dat Leo zelf geen gitaar kon spelen? Daar kom ik nog wel eens op terug…). Kijk nog even op de elementen van je oude strat en als daar de initialen “AY”  op staan, wees dan heel zuinig op die elementen. Ze worden, als ze dat al niet zijn, geld waard!

Uiteraard ook aandacht voor Eric Clapton’s “Blackie”, Jimi Hendrix’s Monterey Strat, Stevie Ray Vaughan’s No. 1 en John Mayer’s Black One en vele andere topgitaren. Ook prachtige paintontwerpen van Pamelina H., verantwoordelijk voor vele prachtige bodyontwerpen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Je bent er uren zoet mee. Zie hieronder nog even een promofilmpje om een indruk te krijgen. Ook nog minpunten? Nou vooruit, een heel kleintje dan: er zit geen cd bij het boek. Dat had ik wel verwacht, bij de twee eerdere boeken zaten die immers wel. Bij The Soul of Tone werden zelfs twee cd’s meegeleverd. Ik vergeef het de samenstellers, er is immers genoeg om van te genieten. Ben benieuwd naar de volgende uitgave. Een boek over de telecaster ligt toch wel in de lijn der verwachtingen…

Conclusie: niet het goedkoopste maar wel prachtig, verzorgd boek, bomvol informatie en foto’s. Een must voor de (Fender)gitaarliefhebber!

 

 

 


Feb 12 2011

Strattalk (2)

by Marcel

He Hoi !

even wat Strattalk,  het is tenslotte Strat Saterday:

Vandaag had het eigenlijk een een goede StratSaterday moeten worden. Ik zou vandaag immers bij Rock Palace in den Haag een nieuwe Fender Stratocaster gaan kopen. Een Classic 60′. Uiteraard een zwarte met een rosewood toets. Er moet tenslotte weer gerelicd gaan worden; een nieuwe Black One moet er komen.Al een paar weken was ik van plan om daarvoor naar Den Haag te gaan. Mijn auto dacht er echter anders over; die wilde niet meer zo. Veel kabaal en gepruttel makend leek het  maar beter het oude beestje van de hand te doen en een andere auto te kopen. De Strat moest maar even wachten. Dat even wachten bleek nu net fataal te zijn. Vandaag wilde ik hem gaan kopen. Gisteravond nog even de voorraad gecheckt bij Rock Palace, blijkt opeens de gitaar niet meer in voorraad te zijn. Al die weken was hij volop in voorraad, maar net nu ik hem wilde gaan kopen was hij er niet meer! In de hoop toch nog een verdwaald exemplaar aan te treffen bij Rock Palace, vandaag toch maar er naartoe gereden, maar helaas was de gitaar die ik wilde er niet. Dinsdag moet ik maar even bellen of hij nog besteld kan worden. Toch wel een beetje onbevredigend dat ze me dat niet vandaag al konden vertellen. Eeen beetje muziekwinkel heeft daar toch zicht op zou je denken. En ik moet zeggen, het was de eerste keer dat ik bij Rock Palace was, maar het is zeker geen verkeerde winkel; groot, goede sortering, veel personeel (dat is bij Feedback nog wel eens anders) en pal er naast een ruime parkeergarage! Alleen jammer dat ze de Strat niet meer hadden. Dus maar weer terug naar huis en op de terugweg even langs Feedback in de hoop dat ze hem daar wel hadden. Helaas ook daar kwamen we voor niets. Thuis had ik wel net de catalogus van Music Store (een grote muziekwinkelketen in Duitsland) in de bus gekregen en daar stond de Classic 60′ strat in. Maar liefst 40 euri’s goedkoper dan bij Rock Palace! (zie hiernaast de rode gitaar, maar ook in zwart zou het dezelfde prijs moeten zijn) Dat is nog al wat, zeker als je bedenkt dat er boven de € 100,– ook geen verzendkosten bij komen.  Hij wordt dan gewoon netjes thuis afgeleverd. Dan die gok maar nemen en daar bestellen. Blijkt opeens dat er op de website nog oude, hogere prijzen gehanteerd worden (maar liefst 50 euro duurder!!). Ook dat werd dus niets. Heb nu even een mailtje gestuurd naar onze oosterburen met het vriendelijk verzoek mij  e.e.a. uit te leggen…  Ben benieuwd.

Ondertussen was er ook nog echt triest nieuws: Gary Moore is niet meer. Overleden aan een hartaanval in Spanje. Geweldig gitarist was het. Niet echt een Stratplayer, meer een Les Pauler, maar wel één van het bijzondere soort. Speciaal voor deze Strat Saterday toch een filmpje waar Gary op een Strat speelt ten gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Stratocaster.

Ik houd jullie op de hoogte van mijn zoektocht naar de juiste Strat voor het volgende Black One Project.  Tot de volgende Strat Saterday!


Jan 15 2011

Strattalk (1)

by Marcel

Jawel, ik heb er zin in; een nieuwe categorie op Longcross.nl: Strat Saterday!  Aleen gezwets over en muziek met Stratocasters! Vandaag gezwets over iemand die ik al van het begin af aan (ongeveer 2 jaar inmiddels) volg op Youtube. Zijn naam is Myles Jasnowski en woont in de Verenigde Staten. Myles is op YouTube beter bekend onder de naam “Jazznowsee”. Dat zegt jullie natuurlijk helemaal niets, maar dat zou zomaar de komende jaren wel eens kunnen veranderen. Wat een geweldig talent is dit zeg. Lees even wat Myles over zichzelf schrijft op YouTube:

“Hey people! This is the channel of Myles Jasnowski–17-year-old aspiring blues guitarist and singer/songwriter. I’ve been playing guitar since August of 2006 and am planning on pursuing music as a career. The videos you see here will be a chronicling of my journey as a guitar player. If you have any questions, feel free to ask! I try to stay in touch with as many people as possible. Enjoy!

Voorbeelden: John Mayer, Stevie Ray Vaughan, Bill Withers, Robben Ford, Jimi Hendrix, David Ryan Harris, Eric Clapton, Doyle Bramhall II, Scott Mckeon”

Combineer het talent van Miles met de goede voorbeelden die hij heeft dan zou het moeten goedkomen zou je denken. Ik houd hem in de gaten. Kan ik later zeggen dat ik al voorspeld heb dat het een gitaargrootheid zou worden :-) In de tussentijd moet je ook even maar naar hem luisteren/kijken. Het John Mayer geluid druipt er van af. Luister en huiver:

Myles’s laatste upload:

Suf nummer? dacht het niet: bij 1:41 lijkt het of Jimi Hendrix (denk aan Rainbow Bridge) even op aarde teruggekeerd is.

en een ouder filmpje:

Maar neem ook nog even de moeite om wat meer filmpje van Myles te bekijken.

Greetingz and till the next Strat Saterday!


Jan 15 2011

Te lang geleden…

by Marcel

dat er een blog gepost is en dus snel van start. Eerst het goede bericht de Black One is klaar! Gelijk ook het slechte bericht dan maar? Hij is verkocht!  Zo, jullie zijn bijgeblogd. Kan ik weer verder met mijn winterslaap…  Ach, nu ik toch even wakker ben vertel ik maar gelijk het hele verhaal.

Eind oktober 2010 was de gitaar klaar.  Na nog een paar zonnige dagen schuren in de tuin was de body eindelijk naar mijn zin. Snel alles in elkaar gezet.  Mooie nieuwe zwarte Fender felt washers en strapholders er op, de pup’s in de pickguard vastmaken, de boel solderen enz enz. Ja, ik kreeg haast. Na al die tijd ben je natuurlijk erg benieuwd naar het resultaat. Ernie Ball, Hybrid Slinky 9 – 46 snaren, Ernie Ball strap en de onvolprezen rode rubberen Grolsch strapholders er op. Stemmen, intoneren en gaan met de banaan… Onversterkt geeft de gitaar al een krachtig, warm geluid. Meestal betekent dat dat een gitaar dan ook versterkt een krachtig geluid geeft. Dat bleek ook zo te zijn; de single coil’s lijken wel humbuckers wat hun power betreft, maar bovenal bleef het geluid zo mooi helder en typisch stratocaster. Speel ik op deze gitaar en op mijn Fender American Standard Strat op dezelfde versterker, alles precies hetzelfde ingesteld, en je weet niet wat je hoort. De American strat wordt gewoon weggeblazen door de Black One. Geweldig gewoon. Ik had door de bijzondere behandeling van de gitaar natuurlijk wel geluidverschil verwacht, maar dit overtreft alles (in positieve zin wel te verstaan). Dat geeft erg veel voldoening. Hier heb ik het voor gedaan. Het geploeter, uren pielen op een klein stukje body voordat het naar m’n zin was, wachten op mooi weer om snel in de buitenlucht te kunnen schuren en lakken, stiekum de body in een onopvallende tas mee naar het vakantieadres meegesmokkeld om zo en passant bij de borrel als een konijn uit de bekende hoge hoed de body en gereedschap te toveren (en natuurlijk snel aan de slag te gaan). De stank (azijn, verf etc.), stof en een teveel versplilling van mijn vrije tijd (tenminste volgens mijn huisgenoten). KLAAR! Pfff… eindelijk! Eindelijk ? Welnee, wat nu? Niets doen, behalve er naar kijken en op spelen dan natuurlijk? Ik ben veel te snel klaar; ik wil oude lakresten in mijn haar (ik heb niet zoveel haar hoor; ik zeg het zelf wel), stof, geur van nitrocellulose, Dunlop 65, azijn, nieuwe snaren, verroeste hardware. Ik wil schuren, solderen, lakken en urenlang pielen… Dit smaakt naar meer, veel meer.

Morgen beloof ik het vervolg te bloggen; hoe is het de gitaar (en mij) vergaan sinds eind oktober j.l.


Oct 24 2010

info@longcross.nl

by Marcel

Vragen ? Wensen ? Opmerkingen ? Mail dan naar dit adres: info@longcross.nl Het zou natuurlijk wel prettig zijn als de vragen, wensen en opmerkingen betrekking hebben op onze blogs over gitaren, muziek, relicen etc. Overige vragen kunnen natuurlijk wel gesteld worden, maar antwoordgarantie wordt dan niet gegeven :-)
Bij B.1.P. part 6 (16 oktober) liet ik al weten dat een multitoolapparaat waarmee ik zou kunnen schuren vermoedelijk een uitkomst zou zijn om de kleine nog te schuren stukjes van de body van de gitaar, kaal te maken. Welnu; dat is ook zo gebleken. Ik heb nu zo’n apparaatje gekocht en kort even uitgeprobeerd. Ik denk dat ik hierdoor een stuk sneller klaar zal zijn. Wel uitkijken nu dat ik niet te gretig ga schuren. Met dit apparaat schuur je namelijk al gauw te veel of te diep. Nu even wachten op een mooie droge dag (want binnenshuis schuren geeft echt te veel stof, stank en zooi) en ik denk dat ik dan in een middagje wel klaar ben.
Ook beloofde ik vorige keer over het verouderen van de goudkleurige hardware te bloggen. Dat ga ik dus nu doen. (Uiteraard) Bij Customworldguitarparts heb ik goudkleurige hardware gekocht, te weten een Fender vintage Stratocaster brug met stamped logo zadels, goudkleurige schroefjes voor de pickguard, een goudkleurige Stratocaster Jack ferrule en Fender pickup schroeven (zie foto).

Fender pickup schroeven

Ik wil nu alleen nog een goudkleurige Fender Corona logo neckplate.De genoemde onderdelen heb ik weer op de bekende wijze “au bain marie” (waarom heet dat eigenlijk zo? Was Marie dan de enige francaise, die in bad ging…? Nee, kijk maar naar Wikipedia, daar wordt dit ontrafeld) ge-aged. Na een nachtje op deze manier agen was het gepiept. De roest (zoals op de foto’s te zien) zit dan nog niet heel erg diep en is nog grotendeels te verwijderen. Wel even van tevoren de onderdelen licht schuren. Dan “pakt” de azijn beter. Vergeet niet het buitenste bakje goed af te sluiten. De geur van azijn is anders wel erg penetrant. Het heeft trouwens wel iets raars; je koopt mooie nieuwe goudkleurige onderdelen die je gelijk daarna gaat verminken… Ook de mintgroene pickguard (ik kan er niets aan doen; ook deze komt van Custom World Guitar parts) moest nog behandeld worden en moest er dus aan geloven. Op de foto’s van de echte Black One van John Mayer zie je rond de uitsparingen voor de pickups een soort vergeling. Dit is niet ontstaan door ouderdom of zo; dit is gewoon in de Custom Shop van Fender zo nagemaakt. Ook onze Longcross Factory ( :-) ) beheerst -inmiddels- deze techniek. Veel oefenen, o.a. op de oude Squier pickguard heeft het perfecte resultaat opgeleverd.

De pickguard wordt, op de plekken die vergeeld moeten worden, licht opgeschuurd en ontvet. Dan wordt met een wattenstaafje een  kleurstof aangebracht (welke, blijft het geheim van de smid…) waarna de overtollige kleurstof wordt weggeveegd. Daarna weer licht opschuren en voila! Volgende keer blog ik echt over het gebruik van soya, thee en schoensmeer. Ik vergeet het niet, maar mijn blog-inspiratie is opgedroogd.

ps. nog even dit: mocht iemand toevallig één van deze twee koffertjes (zie hieronder) ongebruikt op zijn/haar zolder of in zijn/haar schuur (in de weg) hebben staan, dan houd ik mij aanbevolen. Mail dan a.u.b. even… Tot blogs!



Aug 29 2010

Number 84 (the Black One Project)

by Marcel

Voor veel gitaristen is “the Black One”  Stratocaster van John Mayer de ultieme gitaar. Zo ook “Blackie” en “Brownie” van Eric Clapton en de beroemde gitaren van Stevie Ray Vaughan en de bijna kale gitaar van Rory Callagher. Of deze gitaren ook nog gerelict zullen worden, hangt o.a. af van het resultaat van de metamorfose waar we nu mee bezig zijn en de eventuele vraag van liefhebbers om voor hen, gitaren te relicen.

the black one 02

nog een laatste blik op de ongeschonden Squier...

Binnenkort wordt door Fender een serie van 83 stuks Black Ones op de markt gebracht. Kopieën van John Mayer’s gitaar die hem, om te kunnen namaken, voor enige tijd aan Fender’s Custom Shop heeft uitgeleend. Deze 83 gitaren zullen vermoedelijk rond de $ 8000 gaan kosten… Dat er maar 83 van gemaakt zullen gaan worden heeft JM zelf bepaald; een verwijzing naar het door hem geschreven nummer “83″ . Daarnaast zal voor een periode van ongeveer een jaar het mogelijk zijn Black Ones te kopen, die niet gerelict zijn, maar verder wel aan alle overige specificaties voldoen. Deze gitaar zal rond de $ 1600 gaan kosten is de verwachting.  Behoorlijke prijzen dus, vandaar het plan om hem dan maar zelf (na) te maken.

Dus op 5 augustus 2010 van een Haagse Dame de Squier Strat gekocht. Zij was nog zo vriendelijk om de whammy bar niet los in de gigbag bij de gitaar te doen omdat ze bang was dat er dan krassen op de gitaar zouden komen… Wist zij veel dat deze gitaar enorm “toegetakeld”  zou gaan worden.  De gitaar die serienummer 84 zal gaan krijgen was binnen. Eerst maar eens goed nagekeken of de steel goed was en de gitaar goed afgesteld kon worden. Na korte tijd bleek dat daar niets mis mee was. Er viel wel heel goed op te spelen.  Even een paar foto’s maken en dan: strippen, het werk kan beginnen. Morgen meer over de aanpak van number 84 !