Aug 25 2012

De nieuwe Black One, of toch niet….?

by Marcel

Zo, weer terug van vakantie dus weer tijd voor voor een blog.
Ik had m’n post van 28 juli jl. beëindigd met een foto van de “nieuwe” gitaar. Via via kreeg ik de kans deze Mexicaanse Fender uit 1995 te kopen.  Ondanks z’n leefijd (of misschien wel juist dankzij zijn leeftijd), een heel goede gitaar. Perfect fretwerk, mooie snelle hals en akoestisch al met een hele goede sustain. Dat betekent over het algemeen dat als je de gitaar dan over een versterker speelt, het met het versterkte geluid ook wel goed zit. En dit viel bij deze gitaar dan ook inderdaad niet tegen. Je weet dat als je zo’n gitaar koopt, op de bedrading, de potmeters en de capacitors enorm bespaard is (het prijsverschil met zijn Amerikaanse broers moet natuurlijk ergens vandaag komen). Dan weet je natuurlijk ook, dat als je daar wat aandacht en geld aan besteedt, het geluid alleen nog maar verbeterd kan worden. Je kunt zo’n gitaar dus best kopen en hem wat oppimpen, of -door ons- laten oppimpen met originele USA onderdelen (gewoon even je wensen mailen!).Met andere woorden, het kan best de moeite waard zijn zo’n Mexicaan te kopen en hem helemaal naar de zin te maken. Dan heb je voor een redelijk bedrag een gitaar die met nog wat extra investeringen helemaal naar de zin is.In dit geval kreeg ik er nog een Fender Bronco Tweed versterker in prima staat bij. Het is een transistor versterker, maar wel gemaakt in de USA. Geweldig apparaat, 15 watt en van dezelfde leeftijd als de gitaar. Kennelijk was het ooit als een setje gekocht.Over mijn versterkers ga ik ook nog wel eens blogs posten (voorlopig heb ik nog wel genoeg blogvoer denk ik…)
Maar nu weer even terug naar de gitaar. Dit zou dus de nieuwe John Mayer Black One moeten worden, maar laat ik er nu eigenlijk helemaal geen zin in hebben om  de body weer helemaal op de millimeter precies te gaan relicen… Ja, ik weet, het klinkt gek, maar ik had er geen zin in. Ik wilde wel een gitaar relicen maar even niet de Black One. Ik had opeens de behoefte om de vrije hand te hebben in het relicen. Free-Base-Relic, dat moest het worden! Free-Base-Relic? Mozes kriebel, hoe verzin ik het! Dus niet oeverloos pielen -zoals bij the Black One- om alles cosmetisch correct te krijgen, maar gewoon m’n gevoel laten gaan… En dan krijg je bij mij natuurlijk rare dingen! Wel heerlijk hoor (-: Ik wilde er iets goeds, maar ook wel  iets bijzonders van maken en de blues moest er vanaf druipen… Behalve een algehele facelift zou ook het binnenwerk flink aangepakt moeten worden; betere potmeters, vintage cloth wire, andere capacitor, dat soort dingen dus. Een soort Mean Blues Machine moest het worden en dus ben ik gaan onderzoeken hoe dat vorm moest gaan krijgen. Uiteindelijk kwam ik uit op een zwart-gele pickguard. Zwart, geel en bruin, dat zijn de kleuren die het moeten gaan worden. Rare combinatie? Best wel. Kijk vast even naar de foto’s voor een voorproefje. Hoe dit verder gaat? Je kunt het volgende keer lezen en zien!

Tot blogs.

 


Jul 28 2012

Back in business !!

by Marcel

Eigenlijk had ik al veel eerder weer moeten bloggen.  Ruim anderhalfjaar niets van me laten horen is niet fraai! Stilgezeten heb ik echter niet. Waarom dan toch zo lang gewacht met het posten van een nieuw blog, terwijl ik met het relicen van gitaren natuurlijk gewoon ben door blijven gaan? Ook had ik nog beloofd om te schrijven over de enige echte homemade Longcross Route 66 Tubescreamer. En ik had ook nog kunnen schrijven over Fuzzy “The Fuzz” Duck of over de distortion waar ik nog mee bezig ben.

Waarom dan toch al die tijd geen posts? Daar is wel een simpele verklaring voor; ik had er gewoon geen zin in… Ik weet het; dat is schandalig, maar ik had zoveel andere dingen te doen, dat het koppie er ook niet echt naar stond om ook nog eens trouw m’n blog bij te houden. Nogmaals: slechte zaak natuurlijk, maar het was niet anders.

Inmiddels ben ik er ook achter gekomen dat ik, zonder dat ik het wist, diverse mails heb gemist van jullie. Sorry ook daarvoor. Ik ga ze alsnog allemaal nalopen en kijk dan nog even of het nog zin heeft ze te beantwoorden. Kijk dus niet vreemd op als je na maanden opeens alsnog een mailtje van mij krijgt. In de toekomst komen al jullie mailtjes automatisch gelijk bij mij binnen, dus kan en zal ik jullie mails gelijk lezen en reageren.

Dus nu maar snel weer aan de slag.
Laat ik maar verder gaan waar ik gebleven was, m’n laatste blog van 12 februari 2011. Toen schreef ik over de wat stroeve zoektocht naar een zwarte Strat voor een nieuw Black One project. Ik had toen mijn zinnen gezet op een Fender Classic ‘ 60. Bij Rock Palace in Den Haag en Feedback in Rotterdam hadden ze hem (of haar?) niet. Een poging om de gitaar te kopen via de website van de Music Store in Duitsland liep ook op niets uit. Mijn mails in goed Duits en daarna ook in het Nederlands (ze maken immers reclame dat ze Nederlands sprekende mensen in dienst hebben en dat je ze gewoon in het Nederlands kunt mailen en bellen) waarin ik om helderheid vroeg m.b.t. het toch niet geringe prijsverschil bleven onbeantwoord. Jammer dus, maar dan koop ik daar geen gitaar. Dus moesten er andere kanalen aangeboord worden.
De tweedehandsmarkt bracht uitkomst, maar daarover snel meer. Hier vast een voorproefje:

the new black one ?

de nieuwe gitaar…

 

 

Ben trouwens blij dat ik weer terug ben…


Feb 12 2011

Strattalk (2)

by Marcel

He Hoi !

even wat Strattalk,  het is tenslotte Strat Saterday:

Vandaag had het eigenlijk een een goede StratSaterday moeten worden. Ik zou vandaag immers bij Rock Palace in den Haag een nieuwe Fender Stratocaster gaan kopen. Een Classic 60′. Uiteraard een zwarte met een rosewood toets. Er moet tenslotte weer gerelicd gaan worden; een nieuwe Black One moet er komen.Al een paar weken was ik van plan om daarvoor naar Den Haag te gaan. Mijn auto dacht er echter anders over; die wilde niet meer zo. Veel kabaal en gepruttel makend leek het  maar beter het oude beestje van de hand te doen en een andere auto te kopen. De Strat moest maar even wachten. Dat even wachten bleek nu net fataal te zijn. Vandaag wilde ik hem gaan kopen. Gisteravond nog even de voorraad gecheckt bij Rock Palace, blijkt opeens de gitaar niet meer in voorraad te zijn. Al die weken was hij volop in voorraad, maar net nu ik hem wilde gaan kopen was hij er niet meer! In de hoop toch nog een verdwaald exemplaar aan te treffen bij Rock Palace, vandaag toch maar er naartoe gereden, maar helaas was de gitaar die ik wilde er niet. Dinsdag moet ik maar even bellen of hij nog besteld kan worden. Toch wel een beetje onbevredigend dat ze me dat niet vandaag al konden vertellen. Eeen beetje muziekwinkel heeft daar toch zicht op zou je denken. En ik moet zeggen, het was de eerste keer dat ik bij Rock Palace was, maar het is zeker geen verkeerde winkel; groot, goede sortering, veel personeel (dat is bij Feedback nog wel eens anders) en pal er naast een ruime parkeergarage! Alleen jammer dat ze de Strat niet meer hadden. Dus maar weer terug naar huis en op de terugweg even langs Feedback in de hoop dat ze hem daar wel hadden. Helaas ook daar kwamen we voor niets. Thuis had ik wel net de catalogus van Music Store (een grote muziekwinkelketen in Duitsland) in de bus gekregen en daar stond de Classic 60′ strat in. Maar liefst 40 euri’s goedkoper dan bij Rock Palace! (zie hiernaast de rode gitaar, maar ook in zwart zou het dezelfde prijs moeten zijn) Dat is nog al wat, zeker als je bedenkt dat er boven de € 100,– ook geen verzendkosten bij komen.  Hij wordt dan gewoon netjes thuis afgeleverd. Dan die gok maar nemen en daar bestellen. Blijkt opeens dat er op de website nog oude, hogere prijzen gehanteerd worden (maar liefst 50 euro duurder!!). Ook dat werd dus niets. Heb nu even een mailtje gestuurd naar onze oosterburen met het vriendelijk verzoek mij  e.e.a. uit te leggen…  Ben benieuwd.

Ondertussen was er ook nog echt triest nieuws: Gary Moore is niet meer. Overleden aan een hartaanval in Spanje. Geweldig gitarist was het. Niet echt een Stratplayer, meer een Les Pauler, maar wel één van het bijzondere soort. Speciaal voor deze Strat Saterday toch een filmpje waar Gary op een Strat speelt ten gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Stratocaster.

Ik houd jullie op de hoogte van mijn zoektocht naar de juiste Strat voor het volgende Black One Project.  Tot de volgende Strat Saterday!


Aug 29 2010

Number 84 (the Black One Project)

by Marcel

Voor veel gitaristen is “the Black One”  Stratocaster van John Mayer de ultieme gitaar. Zo ook “Blackie” en “Brownie” van Eric Clapton en de beroemde gitaren van Stevie Ray Vaughan en de bijna kale gitaar van Rory Callagher. Of deze gitaren ook nog gerelict zullen worden, hangt o.a. af van het resultaat van de metamorfose waar we nu mee bezig zijn en de eventuele vraag van liefhebbers om voor hen, gitaren te relicen.

the black one 02

nog een laatste blik op de ongeschonden Squier...

Binnenkort wordt door Fender een serie van 83 stuks Black Ones op de markt gebracht. Kopieën van John Mayer’s gitaar die hem, om te kunnen namaken, voor enige tijd aan Fender’s Custom Shop heeft uitgeleend. Deze 83 gitaren zullen vermoedelijk rond de $ 8000 gaan kosten… Dat er maar 83 van gemaakt zullen gaan worden heeft JM zelf bepaald; een verwijzing naar het door hem geschreven nummer “83″ . Daarnaast zal voor een periode van ongeveer een jaar het mogelijk zijn Black Ones te kopen, die niet gerelict zijn, maar verder wel aan alle overige specificaties voldoen. Deze gitaar zal rond de $ 1600 gaan kosten is de verwachting.  Behoorlijke prijzen dus, vandaar het plan om hem dan maar zelf (na) te maken.

Dus op 5 augustus 2010 van een Haagse Dame de Squier Strat gekocht. Zij was nog zo vriendelijk om de whammy bar niet los in de gigbag bij de gitaar te doen omdat ze bang was dat er dan krassen op de gitaar zouden komen… Wist zij veel dat deze gitaar enorm “toegetakeld”  zou gaan worden.  De gitaar die serienummer 84 zal gaan krijgen was binnen. Eerst maar eens goed nagekeken of de steel goed was en de gitaar goed afgesteld kon worden. Na korte tijd bleek dat daar niets mis mee was. Er viel wel heel goed op te spelen.  Even een paar foto’s maken en dan: strippen, het werk kan beginnen. Morgen meer over de aanpak van number 84 !