Sep 29 2012

Teambuildingsdag Longcross…

by Marcel

 

Longcross shirts

Vandaag heeft het voltallige personeelsbestand van Longcross een teambuildingsdagje gehad. Altijd goed natuurlijk om de sfeer picobello te houden. De reis ging naar Veenendaal, naar de Vintage Guitar Show. De Vintage Guitar Show is ruim 20 jaar geleden ontstaan en is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal erkende show.  De show wordt twee keer per jaar gehouden (maart en september).

 

 

Aangekomen in de hal (8 euries entree) komt de lucht van kroketten al op je af. Het is dus zaak om snel tussen de oude gitaren te gaan lopen neuzen. Overigens zijn niet alleen de gitaren vintage; ook een groot deel  van het aanwezige publiek dateert nog van de Woodstock-periode…

Maar goed, er staan Gibson Les Paul’s uit de 50-er  en 60-er jaren (heb je nog ergens 24.000 euro?) een Telecaster uit 1954 (onbetaalbaar) en nog een heleboel andere – ook niet meer bestaande merken – gitaren, pedaaltjes, versterkers en accessoires. Jammer alleen dat er geen gereedschap bv. voor het vlakken en fretten aangeboden werd. Daar zou volgend jaar nog wel wat aandacht aan besteed mogen worden. Ik denk dat je daarmee nog meer publiek kunt trekken.

Vintage gitaar show
Onlangs is in the Factory een nieuwe voorraad aluminum-pedaal-behuizingen gearriveerd en dus kunnen morgen de boorschema’s er bij gepakt worden en gaat er geboord worden. Er moet immers ook gewerkt worden! Natuurlijk was het niet alleen teambuilden. Ook moest er gekeken worden of we hier volgend jaar ook een kraampje willen huren om de Longcross pedaaltjes aan de man/vrouw te brengen. Daar wordt nog over nagedacht door de directie, maar tegen die tijd maken we dat zeker bekend…

Tot vlugs!

Jan was er ook

Haast vergeten… Jan was er ook!


Jan 15 2011

Te lang geleden…

by Marcel

dat er een blog gepost is en dus snel van start. Eerst het goede bericht de Black One is klaar! Gelijk ook het slechte bericht dan maar? Hij is verkocht!  Zo, jullie zijn bijgeblogd. Kan ik weer verder met mijn winterslaap…  Ach, nu ik toch even wakker ben vertel ik maar gelijk het hele verhaal.

Eind oktober 2010 was de gitaar klaar.  Na nog een paar zonnige dagen schuren in de tuin was de body eindelijk naar mijn zin. Snel alles in elkaar gezet.  Mooie nieuwe zwarte Fender felt washers en strapholders er op, de pup’s in de pickguard vastmaken, de boel solderen enz enz. Ja, ik kreeg haast. Na al die tijd ben je natuurlijk erg benieuwd naar het resultaat. Ernie Ball, Hybrid Slinky 9 – 46 snaren, Ernie Ball strap en de onvolprezen rode rubberen Grolsch strapholders er op. Stemmen, intoneren en gaan met de banaan… Onversterkt geeft de gitaar al een krachtig, warm geluid. Meestal betekent dat dat een gitaar dan ook versterkt een krachtig geluid geeft. Dat bleek ook zo te zijn; de single coil’s lijken wel humbuckers wat hun power betreft, maar bovenal bleef het geluid zo mooi helder en typisch stratocaster. Speel ik op deze gitaar en op mijn Fender American Standard Strat op dezelfde versterker, alles precies hetzelfde ingesteld, en je weet niet wat je hoort. De American strat wordt gewoon weggeblazen door de Black One. Geweldig gewoon. Ik had door de bijzondere behandeling van de gitaar natuurlijk wel geluidverschil verwacht, maar dit overtreft alles (in positieve zin wel te verstaan). Dat geeft erg veel voldoening. Hier heb ik het voor gedaan. Het geploeter, uren pielen op een klein stukje body voordat het naar m’n zin was, wachten op mooi weer om snel in de buitenlucht te kunnen schuren en lakken, stiekum de body in een onopvallende tas mee naar het vakantieadres meegesmokkeld om zo en passant bij de borrel als een konijn uit de bekende hoge hoed de body en gereedschap te toveren (en natuurlijk snel aan de slag te gaan). De stank (azijn, verf etc.), stof en een teveel versplilling van mijn vrije tijd (tenminste volgens mijn huisgenoten). KLAAR! Pfff… eindelijk! Eindelijk ? Welnee, wat nu? Niets doen, behalve er naar kijken en op spelen dan natuurlijk? Ik ben veel te snel klaar; ik wil oude lakresten in mijn haar (ik heb niet zoveel haar hoor; ik zeg het zelf wel), stof, geur van nitrocellulose, Dunlop 65, azijn, nieuwe snaren, verroeste hardware. Ik wil schuren, solderen, lakken en urenlang pielen… Dit smaakt naar meer, veel meer.

Morgen beloof ik het vervolg te bloggen; hoe is het de gitaar (en mij) vergaan sinds eind oktober j.l.


Oct 24 2010

info@longcross.nl

by Marcel

Vragen ? Wensen ? Opmerkingen ? Mail dan naar dit adres: info@longcross.nl Het zou natuurlijk wel prettig zijn als de vragen, wensen en opmerkingen betrekking hebben op onze blogs over gitaren, muziek, relicen etc. Overige vragen kunnen natuurlijk wel gesteld worden, maar antwoordgarantie wordt dan niet gegeven :-)
Bij B.1.P. part 6 (16 oktober) liet ik al weten dat een multitoolapparaat waarmee ik zou kunnen schuren vermoedelijk een uitkomst zou zijn om de kleine nog te schuren stukjes van de body van de gitaar, kaal te maken. Welnu; dat is ook zo gebleken. Ik heb nu zo’n apparaatje gekocht en kort even uitgeprobeerd. Ik denk dat ik hierdoor een stuk sneller klaar zal zijn. Wel uitkijken nu dat ik niet te gretig ga schuren. Met dit apparaat schuur je namelijk al gauw te veel of te diep. Nu even wachten op een mooie droge dag (want binnenshuis schuren geeft echt te veel stof, stank en zooi) en ik denk dat ik dan in een middagje wel klaar ben.
Ook beloofde ik vorige keer over het verouderen van de goudkleurige hardware te bloggen. Dat ga ik dus nu doen. (Uiteraard) Bij Customworldguitarparts heb ik goudkleurige hardware gekocht, te weten een Fender vintage Stratocaster brug met stamped logo zadels, goudkleurige schroefjes voor de pickguard, een goudkleurige Stratocaster Jack ferrule en Fender pickup schroeven (zie foto).

Fender pickup schroeven

Ik wil nu alleen nog een goudkleurige Fender Corona logo neckplate.De genoemde onderdelen heb ik weer op de bekende wijze “au bain marie” (waarom heet dat eigenlijk zo? Was Marie dan de enige francaise, die in bad ging…? Nee, kijk maar naar Wikipedia, daar wordt dit ontrafeld) ge-aged. Na een nachtje op deze manier agen was het gepiept. De roest (zoals op de foto’s te zien) zit dan nog niet heel erg diep en is nog grotendeels te verwijderen. Wel even van tevoren de onderdelen licht schuren. Dan “pakt” de azijn beter. Vergeet niet het buitenste bakje goed af te sluiten. De geur van azijn is anders wel erg penetrant. Het heeft trouwens wel iets raars; je koopt mooie nieuwe goudkleurige onderdelen die je gelijk daarna gaat verminken… Ook de mintgroene pickguard (ik kan er niets aan doen; ook deze komt van Custom World Guitar parts) moest nog behandeld worden en moest er dus aan geloven. Op de foto’s van de echte Black One van John Mayer zie je rond de uitsparingen voor de pickups een soort vergeling. Dit is niet ontstaan door ouderdom of zo; dit is gewoon in de Custom Shop van Fender zo nagemaakt. Ook onze Longcross Factory ( :-) ) beheerst -inmiddels- deze techniek. Veel oefenen, o.a. op de oude Squier pickguard heeft het perfecte resultaat opgeleverd.

De pickguard wordt, op de plekken die vergeeld moeten worden, licht opgeschuurd en ontvet. Dan wordt met een wattenstaafje een  kleurstof aangebracht (welke, blijft het geheim van de smid…) waarna de overtollige kleurstof wordt weggeveegd. Daarna weer licht opschuren en voila! Volgende keer blog ik echt over het gebruik van soya, thee en schoensmeer. Ik vergeet het niet, maar mijn blog-inspiratie is opgedroogd.

ps. nog even dit: mocht iemand toevallig één van deze twee koffertjes (zie hieronder) ongebruikt op zijn/haar zolder of in zijn/haar schuur (in de weg) hebben staan, dan houd ik mij aanbevolen. Mail dan a.u.b. even… Tot blogs!



Oct 16 2010

Ben er “klaar mee…”

by Marcel

Op 18 september j.l. schreef ik dat ik al enige tijd bezig was met het verwijderen van de zgn. sealer-laag, de laag tussen de zwarte lak en het hout van de body van de gitaar. Geloof het of niet, maar ik ben daar nog steeds mee bezig. Nu de grote vlakken op de gitaar kaal zijn is het namelijk tijd om tussen de restanten zwarte lak de sealer-laag weg te halen.  Dat is tot nu toe wel het meest tijdrovende en minst aantrekkelijke werk aan de gitaar. Eigenlijk gewoon niet leuk meer; met hele kleine stukjes zeer grof schuurpapier heel lang pielen totdat… totdat je moet constateren dat er nog helemaal geen verschil te bespeuren valt, behalve dan dat je zelf helemaal onder het stof  zit. Denk er nu maar over om een “Dremel” te gaan kopen. Dat is zo’n multitoolapparaatje waarmee je kleine dingen kunt schuren, graveren, boren, slijpen etc. Ik hoop dan maar dat het daarmee beter gaat. Ik ben er voorlopig dus nog niet klaar mee.

Toch is er ook positief bericht te melden: de headstock is klaar! Na het wegschuren van de Squierdecal heb ik de headstock drie keer gelakt (met Flexa hoogglanslak) en tussendoor natuurlijk ook geschuurd. Het viel nog niet mee om een winkel te vinden waar het juiste schuurpapier te koop was. Denk niet dat je bij de gewone doe-het-zelf giganten (Karwei, Gamma, Praxis etc.) het juiste schuurpapier vindt. Voor deze klus heb je heel fijn schuurpapier nodig. Dat vond ik uiteindelijk in Assen. Assen? Ja, Assen, waar ik toevallig voor mijn (betaalde) werk twee dagen verbleef en waar ik in de korte vrije tijd die ik daar had, even samen met collega Theo rondliep in een winkelstraat en daar een ouderwetse ijzerwarenwinkel binnenging. Ik heb daar schuurpapier P800, P1000 en P1200 kunnen kopen. Heel erg fijnkorrelig dus. Tussen het lakken door ga je dan ook met steeds fijner schuurpapier -licht- schuren. Laat de lak wel lang genoeg drogen en vooral hard worden. Denk dus niet dit even snel te kunnen doen; dat gaat niet werken. Na drie keer lakken dus was het tijd om de Fenderdecal op de headstock te plakken.  Twee minuten de decal in lauw water leggen, dan voorzichtig de decal van het schutvel af schuiven op de headstock en met een doekje of papieren zakdoekje voorzichtig het overtollige vocht opzuigen door met het (zak)doekje heel licht op de decal te drukken. Kijk uit dat je de decal daarmee niet verschuift. Daarna laat je dit tenminste 24 uur drogen.

Vervolgens heb ik de headstock opnieuw gelakt (natuurlijk ga je nu niet eerst schuren). Wil je het echt mooi hebben, dan zou je zeker nog twee keer de boel kunnen lakken, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wil immers een relic-effect zien te krijgen en dus moet het niet te mooi zijn. Nadat alles dan ook goed uitgehard was (dat duurt zeker twee weken!) ben ik er nog even met het fijnste schuurpapier overheen gegaan en met Scratch Remover van Valma en een poetsdoek de headstock gepolijst. Hierdoor wordt de lak spekglad, maar krijgt het toch een ‘gebruikte’ uitstraling. Vervolgens heb ik met een polijstschijf met schapenhaar dit weer opgepoetst.   Ik ben tevreden met het resultaat. Ik zou overigens haast vergeten dat ook de achterkant van de headstock geheel in de stijl van John Mayer “bewerkt” is. Zoals ik al eerder schreef heeft de gitaar het serienummer 84 gekregen. Op de achterkant van de headstock is nog een tekstje gekomen en het “Longcross-logo”. Fraai ? Laat het even weten.  Niet dat we het gaan aanpassen, maar we willen wel graag weten wat jullie er van vinden.

De volgende blog zal gaan over het agen van de goudkleurige hardware die inmiddels binnen is, het kleuren van de mintgroene pickguard en geeft antwoord op de vraag of er toch weer thee gebruikt zal gaan worden of dat er nu misschien naar sojasaus of schoensmeer gegrepen wordt… tot blogs!


Oct 4 2010

Music Monday: Keith Urban

by Tim

Op deze eerste maandag van oktober ook weer netjes een music monday. Geen update van het bouwproject van de “Black One”, maar die zal uiteraard spoedig weer verschijnen. Voor de music monday van vandaag is gekozen voor een (in Europa) relatief onbekende Australiër. Zijn vrouw (Nicole Kidman) is waarschijnlijk bekender.

We hebben het hier dan natuurlijk over Keith Urban. Naar mijn idee naast John Mayer één van de beste gitaristen van deze generatie. Keith Urban groeide op in Australie waar hij op zijn zesde al met een gitaar in aanraking kwam. In ruil voor het ophangen van een advertentie voor gitaarlessen in de winkel van de vader van Keith vroeg zijn vader aan de gitaarlerares die die advertentie wilde ophangen, of Keith gitaarles kon krijgen. Hij bleek vanaf het begin talent te hebben. Het talent is hij niet verloren. Ondertussen heeft deze gitarist al 9 albums op zijn naam staan. Voornamelijk Country/Blues muziek, geïnspireerd door o.a. de Dire Straits en Fleetwood Mac.

Afgelopen jaar ging hij een korte samenwerking met John Mayer aan. Het duo sleepte half America voor de tv met een optreden dat live uitgezonden werd. Twee gitaarhelden op 1 podium, die Amerikanen zijn knettergek maar je moet ze nageven dat dit wel te gek is.

Zonder beeld dit keer, maar dat is ook niet nodig: Keith Urban ft. John Mayer – ‘Til Summer Comes Around:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.


Sep 20 2010

Music Monday: Johnny Allen Hendrix

by Tim

Afgelopen zaterdag, 40 jaar geleden was de dag dat één van de grootste gitaartalenten van de wereld overleed. Officiële doodsoorzaak; tijdens slapen gestikt in eigen kots. Onofficieel door een overdosis drugs. Johnny Allen Hendrix ofwel James Marshall “Jimi” Hendrix werd 27 jaar. 27 jaar die voor alle generaties daarna een bron van inspiratie werd, een reden om de gitaar op te pakken of een passie voor muziek te krijgen. Daarom deze Music Monday als een ode aan Hendrix, als bedankje voor de inspiratie die hij was voor vele gitaarhelden die volgden.

Hierboven het nummer “The Wind Cries Mary”. Te gek ook om te zien dat het “publiek” bestaat uit een handje vol mensen. Iets wat in deze tijd ondenkbaar is bij een gitarist van dit formaat.


Sep 6 2010

Music Monday

by Tim

Gitaren, pedalen en ander gitaar gerelateerde elementen, dat zal je voornamelijk op deze blog vinden. Toch zijn dit allemaal middelen om een doel te bereiken; muziek maken. Daarom zal deze blog ook veel muziek bevatten. Elke maandag zal getracht worden hier één artiest, cd of dvd uit te lichten. Gewoon omdat we enthousiast er over zijn, het geweldig goede muziek is, het nergens naar klinkt of omdat we iets anders er over kwijt willen.

Deze maandag een wat bluesy begin van deze Music Monday serie, namelijk: Tom Petty and the Heartbreakers. Eigenlijk voor mij (als begin twintiger) een onbekend terrein en ik zou waarschijnlijk niet veel muziek van deze in 1976 opgerichte band hebben gekend als John Mayer niet het nummer Free Fallin’ gecovered had. Toen ik er achter kwam dat dit nummer niet origineel van John Mayer zelf was ben ik op zoek gegaan naar enkele nummers en albums van deze band. Ik werd niet teleurgesteld, binnen vrij korte tijd had deze band de instrumenten weer opgepakt en lag er in juni 2010 een gloednieuw album klaar, Mojo genaamd.

Mojo bevat een lekker dik gitaargeluid met veel blues gitaar licks er op en ook de stem van de zestigjarige Tom Petty past perfect bij de bluesy sound van dit album. De teksten zijn misschien niet bijster origineel en het is meer een album dat leuk wegluistert in de auto. Toch zitten er enkele pareltjes tussen. Maar oordeel vooral zelf, onderstaand vind je het nummer: The Trip To Pirate’s Cove. Het doet mij erg denken aan het laatste album van The Eagles. Al met al zeker een album dat de moeite waard is.


Aug 28 2010

The beginning…

by Marcel

Welkom bij de eerste post van dit blog van Tim en Marcel

Op dit blog gaan we met behulp van foto’s en filmpjes, stap voor stap de metamorfose laten zien van een 1997 Squier Stratocaster in “the Black One” Stratocaster van John Mayer. Daarnaast volgen posts over zelfbouw gitaareffecten.

voor...

dit was hem..

en na?

dit moet hem worden...