Sep 29 2012

Teambuildingsdag Longcross…

by Marcel

 

Longcross shirts

Vandaag heeft het voltallige personeelsbestand van Longcross een teambuildingsdagje gehad. Altijd goed natuurlijk om de sfeer picobello te houden. De reis ging naar Veenendaal, naar de Vintage Guitar Show. De Vintage Guitar Show is ruim 20 jaar geleden ontstaan en is inmiddels uitgegroeid tot een internationaal erkende show.  De show wordt twee keer per jaar gehouden (maart en september).

 

 

Aangekomen in de hal (8 euries entree) komt de lucht van kroketten al op je af. Het is dus zaak om snel tussen de oude gitaren te gaan lopen neuzen. Overigens zijn niet alleen de gitaren vintage; ook een groot deel  van het aanwezige publiek dateert nog van de Woodstock-periode…

Maar goed, er staan Gibson Les Paul’s uit de 50-er  en 60-er jaren (heb je nog ergens 24.000 euro?) een Telecaster uit 1954 (onbetaalbaar) en nog een heleboel andere – ook niet meer bestaande merken – gitaren, pedaaltjes, versterkers en accessoires. Jammer alleen dat er geen gereedschap bv. voor het vlakken en fretten aangeboden werd. Daar zou volgend jaar nog wel wat aandacht aan besteed mogen worden. Ik denk dat je daarmee nog meer publiek kunt trekken.

Vintage gitaar show
Onlangs is in the Factory een nieuwe voorraad aluminum-pedaal-behuizingen gearriveerd en dus kunnen morgen de boorschema’s er bij gepakt worden en gaat er geboord worden. Er moet immers ook gewerkt worden! Natuurlijk was het niet alleen teambuilden. Ook moest er gekeken worden of we hier volgend jaar ook een kraampje willen huren om de Longcross pedaaltjes aan de man/vrouw te brengen. Daar wordt nog over nagedacht door de directie, maar tegen die tijd maken we dat zeker bekend…

Tot vlugs!

Jan was er ook

Haast vergeten… Jan was er ook!


Aug 25 2012

Longcross Library (2)

by Marcel

Howdy!
Dit keer geen beschrijving van een boek, maar van een magazine: Fender’s (1st Collectors Edition) Magazine, issue one, spring & summer.
Een paar weken geleden zag ik tot mijn verbazing op de website van Fender dat Fender een magazine had uitgebracht en dat dit magazine gratis af te halen zou zijn bij de Fender-dealer!  Een magazine, 90 bladzijden, goede kwaliteit papier, vol met mooie foto’s, een artikel over de Eric Clapton artist signature versterkerserie, de “top 20 things to take on the road” met op nummer 4 toch echt een oer-Nederlands product! (prijsvraag: degene die het eerst naar ons mailt wat hier bedoeld wordt, krijgt een leuk Longcross aandenken! Tip: op 15 januari 2011 maak ik er ook melding van…), prachtige oude Fender reclame foto’s, een artikel over het in september 2011 geopende Visitors Centre in Corona California, USA (hele grote wens van mij om daar nog eens rond te kunnen lopen…sponsors zijn in dit verband welkom…), nog veel meer en gaat twee keer per jaar verschijnen in een gelimiteerde oplage!

Fender Magazine

Download gratis het Fender Magazine nummer 1, 2012, klik hier!

De echter Fenderfreak moet hem dus hebben. Omdat ik mijzelf reken tot de echte Fenderfreaks moest ik hem dus ook hebben. Maar dat viel nog niet mee. Op de website van Fender stond dat je het magazine kon afhalen bij je Fenderdealer. Nu heb ik toch al een aantal Fendergitaren en twee Fender versterkers gekocht bij een grote muziekwinkelketen (zelf zeggen ze de grootste muziekwinkelketen van de Benelux te zijn) waarvan de grootste winkel, het centraal magazijn en het hoofdkantoor in Rotterdam gevestigd zijn (nee ik noem bewust de naam niet en nee, ik maak er ook geen prijsvraag van om de naam te raden…) en dus dacht ik dat dit mijn “dealer” zou zijn.  Ik dus snel naar die winkel toe (ik moest toch snaren hebben) en daar gevraagd naar het gratis Magazine. Die hadden ze inderdaad liggen, maar volgens de medewerker van die winkel waren die alleen voor diegenen die via de Fender website het magazine aangevraagd hadden en dus niet voor mij… Hij zei nog wel dat veel mensen hem niet op waren wezen halen en dat de magazine erg mooi was en een liefhebber zeker een exemplaar moest hebben (daarmee maakt hij me helemaal gek) Ik wist niet wat ik hoorde; ik had toch vlak voordat ik naar die winkel ging nog op de website van Fender gekeken en daar stond toch echt dat je gewoon naar de winkel kon gaan en hem daar mee kon nemen, dus het verhaal van deze winkelmedewerker, volgens mij best goed bedoeld overigens, leek toch onzin. Nu was het erg rustig in de winkel (ik was er al vroeg) en dus vroeg ik hem even naar de website van Fender te gaan zodat hij zelf kon zien dat zijn verhaal kul was en mijn verhaal niet. Hij deed dat inderdaad en gaf mij gelijk. Pfff, dat is geregeld dacht ik nog, ik krijg er toch eentje mee. Niet dus; hij was onverbiddelijk. Ook mijn opmerking dat ik de nodige (Fender) instrumenten, versterkers, effecten, snoeren, snaren, 19# apparaten, noem het maar op, daar al jaren kocht (hij had dat zo kunnen checken in de pc) deed hem niets. Ik kreeg geen exemplaar. Ik ben maar snel, zwaar teleurgesteld, weggegaan…

Nu had ik al voordat ik naar die winkel  ging, gezien dat er (andere) muziekwinkels waren die gewoon op hun website gezet hadden dat je een exemplaar van het Fender Magazine gratis in hun winkel kon afhalen en ben, toen ik thuis kwam nog maar eens naar die winkels op het web gaan zoeken. Ik kwam daarbij al snel uit op de website van Leo Music & Audio, een muziekwinkel aan de Hoofdstraat 100 te Stadskanaal. Nu woon ik in de regio Rotterdam dus even heen en weer rijden doe je ook niet zomaar en ik heb ook geen familie of vrienden in het hele hoge noorden in of in de buurt van Stadskanaal en daarom ging ik eerst maar even zoeken naar muziekwinkels in mijn eigen regio die op hun site hadden staan dat het magazine gratis af te halen was, maar -gek genoeg- waren die er niet. Ik heb toen maar de stoute schoenen aangetrokken en Albert Boddema van Leo Music & Audio een mailtje gestuurd en hem het bovenstaande uitgelegd en hem voorzichtig gevraagd of hij mij misschien een exemplaar zou willen opsturen en dat ik uiteraard  bereid was de verzendkosten te vergoeden. Tot mijn verbazing had ik de dag er op al een mailtje terug van Albert met de mededeling dat het Magazine onderweg was en dat de verzendkosten niet vergoed hoefde te worden omdat dat onder de service van de zaak viel…!!! Wow, dat is nog eens service. GEWELDIG. Nog nooit daar geweest, dus ook nog nooit iets gekocht bij Leo Music & Audio en toch zonder piepen het magazine naar je opsturen. Van die service kan “mijn” (oude?) dealer nog wat leren. Beste muziek-, gitaar- en Longcross liefhebbers: mocht je in of in de buurt van Stadskanaal wonen of er toevallig in de buurt zijn, ga dan even langs bij Leo Music & Audio. Ik weet zeker dat de service die ze mij verlenen voor hun “gewoon”  bij het bedrijf hoort en dat je daar als klant gewaardeerd en nog als klant behandeld wordt. Doen dus (de webwinkel mag er trouwens ook zijn!).
Inmiddels kun je via de website van Fender het Magazine ook digitaal bekijken/downloaden. Dit is natuurlijk niet zo tastbaar als de papieren versie maar dan weet je in ieder geval wat je mist.
Groetsels en tot de volgende boek/magazinebespreking en nogmaals bedankt Albert!
UPDATE 16 september 2012: Albert heeft laten weten dat er een nieuwe voorraad Fender magazines in de winkel gearriveerd is. Ga dus snel langs en zorg dat je zo’n collectors item in je bezit krijgt. Gewoon gratis af te halen, dus niet langer wachten , maar gewoon doen: Leo Music & Audio, Hoofdstraat 100 te Stadskanaal !

 

 


Aug 25 2012

De nieuwe Black One, of toch niet….?

by Marcel

Zo, weer terug van vakantie dus weer tijd voor voor een blog.
Ik had m’n post van 28 juli jl. beëindigd met een foto van de “nieuwe” gitaar. Via via kreeg ik de kans deze Mexicaanse Fender uit 1995 te kopen.  Ondanks z’n leefijd (of misschien wel juist dankzij zijn leeftijd), een heel goede gitaar. Perfect fretwerk, mooie snelle hals en akoestisch al met een hele goede sustain. Dat betekent over het algemeen dat als je de gitaar dan over een versterker speelt, het met het versterkte geluid ook wel goed zit. En dit viel bij deze gitaar dan ook inderdaad niet tegen. Je weet dat als je zo’n gitaar koopt, op de bedrading, de potmeters en de capacitors enorm bespaard is (het prijsverschil met zijn Amerikaanse broers moet natuurlijk ergens vandaag komen). Dan weet je natuurlijk ook, dat als je daar wat aandacht en geld aan besteedt, het geluid alleen nog maar verbeterd kan worden. Je kunt zo’n gitaar dus best kopen en hem wat oppimpen, of -door ons- laten oppimpen met originele USA onderdelen (gewoon even je wensen mailen!).Met andere woorden, het kan best de moeite waard zijn zo’n Mexicaan te kopen en hem helemaal naar de zin te maken. Dan heb je voor een redelijk bedrag een gitaar die met nog wat extra investeringen helemaal naar de zin is.In dit geval kreeg ik er nog een Fender Bronco Tweed versterker in prima staat bij. Het is een transistor versterker, maar wel gemaakt in de USA. Geweldig apparaat, 15 watt en van dezelfde leeftijd als de gitaar. Kennelijk was het ooit als een setje gekocht.Over mijn versterkers ga ik ook nog wel eens blogs posten (voorlopig heb ik nog wel genoeg blogvoer denk ik…)
Maar nu weer even terug naar de gitaar. Dit zou dus de nieuwe John Mayer Black One moeten worden, maar laat ik er nu eigenlijk helemaal geen zin in hebben om  de body weer helemaal op de millimeter precies te gaan relicen… Ja, ik weet, het klinkt gek, maar ik had er geen zin in. Ik wilde wel een gitaar relicen maar even niet de Black One. Ik had opeens de behoefte om de vrije hand te hebben in het relicen. Free-Base-Relic, dat moest het worden! Free-Base-Relic? Mozes kriebel, hoe verzin ik het! Dus niet oeverloos pielen -zoals bij the Black One- om alles cosmetisch correct te krijgen, maar gewoon m’n gevoel laten gaan… En dan krijg je bij mij natuurlijk rare dingen! Wel heerlijk hoor (-: Ik wilde er iets goeds, maar ook wel  iets bijzonders van maken en de blues moest er vanaf druipen… Behalve een algehele facelift zou ook het binnenwerk flink aangepakt moeten worden; betere potmeters, vintage cloth wire, andere capacitor, dat soort dingen dus. Een soort Mean Blues Machine moest het worden en dus ben ik gaan onderzoeken hoe dat vorm moest gaan krijgen. Uiteindelijk kwam ik uit op een zwart-gele pickguard. Zwart, geel en bruin, dat zijn de kleuren die het moeten gaan worden. Rare combinatie? Best wel. Kijk vast even naar de foto’s voor een voorproefje. Hoe dit verder gaat? Je kunt het volgende keer lezen en zien!

Tot blogs.

 


Aug 4 2012

Strattalk (3)

by Marcel

Howdy!

tijd voor wat Strattalk?  Ik schreef bij de boekbespreking (zie de Library post van 2/8) van The Dream Factory, Fender Custom Shop al over het mooie paintwerk van Pamelina H. Inmiddels beroemde Stratocasters (o.a.  de remake van Jimi’s Monterey Pop-strat) zijn door haar voorzien van schitterend paintart. Een link naar haar website heb ik op de “link” bladzijde toegevoegd. Even naar toegaan dus. Nadat ik in The Dream Factory het nodige gelezen had over “Blackie”, de beroemde gitaar van Eric Clapton, ben ik eens even gaan kijken op Youtube en vond daar o.a. deze  filmpjes: een filmpje over Blackie die bij Fender’s Custom Shop binnen komt en daar een soort topmodel VIP-behandeling krijgt, inclusief fotoshoot…(-: Vervolgens wordt de gitaar helemaal uit elkaar gehaald met de bedoeling om hem precies na te kunnen maken.

In het tweede filmpje zie je de veiling door het veilighuis Christies van Blackie.  Ook andere gitaren gaan onder de hamer (klinkt wel heel erg verkeerd). De opbrengst is bedoeld voor het in 1997 door Clapton opgerichte Crossroads Centre in Antigua, een internationaal afkickcentrum voor alcohol-, drug- en andere verslavingen.

Om de Clapton/Blackie Strattalk helemaal compleet te maken, dan ook nog maar even een filmpje waarin Clapton het nummer Crossroads speelt.

Dat is het weer voor vandaag: Happy Strat Saterday!

 

 


Aug 2 2012

Longcross Library (1)

by Marcel

Het lijkt mij leuk om af en toe een stukje te schrijven over muziek- en gitaarboeken of bladen die zich bevinden in the Longcross Library (-:

Zo kreeg ik recent van The Kids (heel, heel, heel erg bedankt daarvoor!) bijvoorbeeld nog het boek The Dream Factory, Fender Custom Shop, geschreven door Tom Wheeler, dus laat ik maar met dit boek beginnen.

Fender Custom Shop

The Dream Factory

The Dream Factory telt 650 pagina’s en is eigenlijk gewoon een must voor alle Fender/ Stratocaster/ gitaarliefhebbers. Zeker niet goedkoop, > € 60,= maar  ingebonden en van een erg goede kwaliteit met prachtige foto’s en wordt geleverd in een stevige beschermbox. Het is het derde deel in een serie boeken van Tom Wheeler. Eerder verschenen al de boeken The Stratocaster Chronicles, ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Fender Stratocaster en The Soul of Tone, ter gelegenheid van 60 jaar Fender versterkers; ook twee prachtige boeken waar ik zeker ook nog wel een blog aan zal wijden.

Nu weer terug naar The Dream Factory. Dit boek is uitgegeven in november 2011, maar er is wel een half jaar overheen gegaan voordat het in Nederland te koop was. Wil je het ook kopen, wees dan snel. Dit boek is slechts in een gelimiteerde oplage uitgegeven en er zal geen herdruk van komen! Het voorwoord is geschreven door Billy Gibbons van ZZ Top. Na het voorwoord kan het smullen beginnen… Dit boek staat bol van de mooie gitaren; het is om je vingers van af te likken. Natuurlijk geven de gitaren ook inspiratie om zelf aan de slag te gaan. Leuk ook is de ontstaansgeschiedenis van de Custom Shop en het voorstellen van alle medewerkers. Speciaal plaatsje daarbij heeft voor mij Abigail “Abby” Ybarra; een echte grand dame die al vanaf 1956 bij Fender werkzaam is, nu in de Custom Shop werkt en de perfecte elementen spoelt op haar oude vertrouwde spoelmachine.

Abigail Ybarra

Abby komt nog even aan het woord en vertelt dat Leo Fender destijds gewoon in de fabriek ook zelf meewerkte en dat het daardoor even geduurd heeft voordat ze doorhad dat dat de baas van Fender was… (wist je trouwens dat Leo zelf geen gitaar kon spelen? Daar kom ik nog wel eens op terug…). Kijk nog even op de elementen van je oude strat en als daar de initialen “AY”  op staan, wees dan heel zuinig op die elementen. Ze worden, als ze dat al niet zijn, geld waard!

Uiteraard ook aandacht voor Eric Clapton’s “Blackie”, Jimi Hendrix’s Monterey Strat, Stevie Ray Vaughan’s No. 1 en John Mayer’s Black One en vele andere topgitaren. Ook prachtige paintontwerpen van Pamelina H., verantwoordelijk voor vele prachtige bodyontwerpen. Eigenlijk te veel om op te noemen. Je bent er uren zoet mee. Zie hieronder nog even een promofilmpje om een indruk te krijgen. Ook nog minpunten? Nou vooruit, een heel kleintje dan: er zit geen cd bij het boek. Dat had ik wel verwacht, bij de twee eerdere boeken zaten die immers wel. Bij The Soul of Tone werden zelfs twee cd’s meegeleverd. Ik vergeef het de samenstellers, er is immers genoeg om van te genieten. Ben benieuwd naar de volgende uitgave. Een boek over de telecaster ligt toch wel in de lijn der verwachtingen…

Conclusie: niet het goedkoopste maar wel prachtig, verzorgd boek, bomvol informatie en foto’s. Een must voor de (Fender)gitaarliefhebber!

 

 

 


Feb 12 2011

Strattalk (2)

by Marcel

He Hoi !

even wat Strattalk,  het is tenslotte Strat Saterday:

Vandaag had het eigenlijk een een goede StratSaterday moeten worden. Ik zou vandaag immers bij Rock Palace in den Haag een nieuwe Fender Stratocaster gaan kopen. Een Classic 60′. Uiteraard een zwarte met een rosewood toets. Er moet tenslotte weer gerelicd gaan worden; een nieuwe Black One moet er komen.Al een paar weken was ik van plan om daarvoor naar Den Haag te gaan. Mijn auto dacht er echter anders over; die wilde niet meer zo. Veel kabaal en gepruttel makend leek het  maar beter het oude beestje van de hand te doen en een andere auto te kopen. De Strat moest maar even wachten. Dat even wachten bleek nu net fataal te zijn. Vandaag wilde ik hem gaan kopen. Gisteravond nog even de voorraad gecheckt bij Rock Palace, blijkt opeens de gitaar niet meer in voorraad te zijn. Al die weken was hij volop in voorraad, maar net nu ik hem wilde gaan kopen was hij er niet meer! In de hoop toch nog een verdwaald exemplaar aan te treffen bij Rock Palace, vandaag toch maar er naartoe gereden, maar helaas was de gitaar die ik wilde er niet. Dinsdag moet ik maar even bellen of hij nog besteld kan worden. Toch wel een beetje onbevredigend dat ze me dat niet vandaag al konden vertellen. Eeen beetje muziekwinkel heeft daar toch zicht op zou je denken. En ik moet zeggen, het was de eerste keer dat ik bij Rock Palace was, maar het is zeker geen verkeerde winkel; groot, goede sortering, veel personeel (dat is bij Feedback nog wel eens anders) en pal er naast een ruime parkeergarage! Alleen jammer dat ze de Strat niet meer hadden. Dus maar weer terug naar huis en op de terugweg even langs Feedback in de hoop dat ze hem daar wel hadden. Helaas ook daar kwamen we voor niets. Thuis had ik wel net de catalogus van Music Store (een grote muziekwinkelketen in Duitsland) in de bus gekregen en daar stond de Classic 60′ strat in. Maar liefst 40 euri’s goedkoper dan bij Rock Palace! (zie hiernaast de rode gitaar, maar ook in zwart zou het dezelfde prijs moeten zijn) Dat is nog al wat, zeker als je bedenkt dat er boven de € 100,– ook geen verzendkosten bij komen.  Hij wordt dan gewoon netjes thuis afgeleverd. Dan die gok maar nemen en daar bestellen. Blijkt opeens dat er op de website nog oude, hogere prijzen gehanteerd worden (maar liefst 50 euro duurder!!). Ook dat werd dus niets. Heb nu even een mailtje gestuurd naar onze oosterburen met het vriendelijk verzoek mij  e.e.a. uit te leggen…  Ben benieuwd.

Ondertussen was er ook nog echt triest nieuws: Gary Moore is niet meer. Overleden aan een hartaanval in Spanje. Geweldig gitarist was het. Niet echt een Stratplayer, meer een Les Pauler, maar wel één van het bijzondere soort. Speciaal voor deze Strat Saterday toch een filmpje waar Gary op een Strat speelt ten gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Stratocaster.

Ik houd jullie op de hoogte van mijn zoektocht naar de juiste Strat voor het volgende Black One Project.  Tot de volgende Strat Saterday!


Jan 15 2011

Te lang geleden…

by Marcel

dat er een blog gepost is en dus snel van start. Eerst het goede bericht de Black One is klaar! Gelijk ook het slechte bericht dan maar? Hij is verkocht!  Zo, jullie zijn bijgeblogd. Kan ik weer verder met mijn winterslaap…  Ach, nu ik toch even wakker ben vertel ik maar gelijk het hele verhaal.

Eind oktober 2010 was de gitaar klaar.  Na nog een paar zonnige dagen schuren in de tuin was de body eindelijk naar mijn zin. Snel alles in elkaar gezet.  Mooie nieuwe zwarte Fender felt washers en strapholders er op, de pup’s in de pickguard vastmaken, de boel solderen enz enz. Ja, ik kreeg haast. Na al die tijd ben je natuurlijk erg benieuwd naar het resultaat. Ernie Ball, Hybrid Slinky 9 – 46 snaren, Ernie Ball strap en de onvolprezen rode rubberen Grolsch strapholders er op. Stemmen, intoneren en gaan met de banaan… Onversterkt geeft de gitaar al een krachtig, warm geluid. Meestal betekent dat dat een gitaar dan ook versterkt een krachtig geluid geeft. Dat bleek ook zo te zijn; de single coil’s lijken wel humbuckers wat hun power betreft, maar bovenal bleef het geluid zo mooi helder en typisch stratocaster. Speel ik op deze gitaar en op mijn Fender American Standard Strat op dezelfde versterker, alles precies hetzelfde ingesteld, en je weet niet wat je hoort. De American strat wordt gewoon weggeblazen door de Black One. Geweldig gewoon. Ik had door de bijzondere behandeling van de gitaar natuurlijk wel geluidverschil verwacht, maar dit overtreft alles (in positieve zin wel te verstaan). Dat geeft erg veel voldoening. Hier heb ik het voor gedaan. Het geploeter, uren pielen op een klein stukje body voordat het naar m’n zin was, wachten op mooi weer om snel in de buitenlucht te kunnen schuren en lakken, stiekum de body in een onopvallende tas mee naar het vakantieadres meegesmokkeld om zo en passant bij de borrel als een konijn uit de bekende hoge hoed de body en gereedschap te toveren (en natuurlijk snel aan de slag te gaan). De stank (azijn, verf etc.), stof en een teveel versplilling van mijn vrije tijd (tenminste volgens mijn huisgenoten). KLAAR! Pfff… eindelijk! Eindelijk ? Welnee, wat nu? Niets doen, behalve er naar kijken en op spelen dan natuurlijk? Ik ben veel te snel klaar; ik wil oude lakresten in mijn haar (ik heb niet zoveel haar hoor; ik zeg het zelf wel), stof, geur van nitrocellulose, Dunlop 65, azijn, nieuwe snaren, verroeste hardware. Ik wil schuren, solderen, lakken en urenlang pielen… Dit smaakt naar meer, veel meer.

Morgen beloof ik het vervolg te bloggen; hoe is het de gitaar (en mij) vergaan sinds eind oktober j.l.


Oct 24 2010

info@longcross.nl

by Marcel

Vragen ? Wensen ? Opmerkingen ? Mail dan naar dit adres: info@longcross.nl Het zou natuurlijk wel prettig zijn als de vragen, wensen en opmerkingen betrekking hebben op onze blogs over gitaren, muziek, relicen etc. Overige vragen kunnen natuurlijk wel gesteld worden, maar antwoordgarantie wordt dan niet gegeven :-)
Bij B.1.P. part 6 (16 oktober) liet ik al weten dat een multitoolapparaat waarmee ik zou kunnen schuren vermoedelijk een uitkomst zou zijn om de kleine nog te schuren stukjes van de body van de gitaar, kaal te maken. Welnu; dat is ook zo gebleken. Ik heb nu zo’n apparaatje gekocht en kort even uitgeprobeerd. Ik denk dat ik hierdoor een stuk sneller klaar zal zijn. Wel uitkijken nu dat ik niet te gretig ga schuren. Met dit apparaat schuur je namelijk al gauw te veel of te diep. Nu even wachten op een mooie droge dag (want binnenshuis schuren geeft echt te veel stof, stank en zooi) en ik denk dat ik dan in een middagje wel klaar ben.
Ook beloofde ik vorige keer over het verouderen van de goudkleurige hardware te bloggen. Dat ga ik dus nu doen. (Uiteraard) Bij Customworldguitarparts heb ik goudkleurige hardware gekocht, te weten een Fender vintage Stratocaster brug met stamped logo zadels, goudkleurige schroefjes voor de pickguard, een goudkleurige Stratocaster Jack ferrule en Fender pickup schroeven (zie foto).

Fender pickup schroeven

Ik wil nu alleen nog een goudkleurige Fender Corona logo neckplate.De genoemde onderdelen heb ik weer op de bekende wijze “au bain marie” (waarom heet dat eigenlijk zo? Was Marie dan de enige francaise, die in bad ging…? Nee, kijk maar naar Wikipedia, daar wordt dit ontrafeld) ge-aged. Na een nachtje op deze manier agen was het gepiept. De roest (zoals op de foto’s te zien) zit dan nog niet heel erg diep en is nog grotendeels te verwijderen. Wel even van tevoren de onderdelen licht schuren. Dan “pakt” de azijn beter. Vergeet niet het buitenste bakje goed af te sluiten. De geur van azijn is anders wel erg penetrant. Het heeft trouwens wel iets raars; je koopt mooie nieuwe goudkleurige onderdelen die je gelijk daarna gaat verminken… Ook de mintgroene pickguard (ik kan er niets aan doen; ook deze komt van Custom World Guitar parts) moest nog behandeld worden en moest er dus aan geloven. Op de foto’s van de echte Black One van John Mayer zie je rond de uitsparingen voor de pickups een soort vergeling. Dit is niet ontstaan door ouderdom of zo; dit is gewoon in de Custom Shop van Fender zo nagemaakt. Ook onze Longcross Factory ( :-) ) beheerst -inmiddels- deze techniek. Veel oefenen, o.a. op de oude Squier pickguard heeft het perfecte resultaat opgeleverd.

De pickguard wordt, op de plekken die vergeeld moeten worden, licht opgeschuurd en ontvet. Dan wordt met een wattenstaafje een  kleurstof aangebracht (welke, blijft het geheim van de smid…) waarna de overtollige kleurstof wordt weggeveegd. Daarna weer licht opschuren en voila! Volgende keer blog ik echt over het gebruik van soya, thee en schoensmeer. Ik vergeet het niet, maar mijn blog-inspiratie is opgedroogd.

ps. nog even dit: mocht iemand toevallig één van deze twee koffertjes (zie hieronder) ongebruikt op zijn/haar zolder of in zijn/haar schuur (in de weg) hebben staan, dan houd ik mij aanbevolen. Mail dan a.u.b. even… Tot blogs!



Oct 16 2010

Ben er “klaar mee…”

by Marcel

Op 18 september j.l. schreef ik dat ik al enige tijd bezig was met het verwijderen van de zgn. sealer-laag, de laag tussen de zwarte lak en het hout van de body van de gitaar. Geloof het of niet, maar ik ben daar nog steeds mee bezig. Nu de grote vlakken op de gitaar kaal zijn is het namelijk tijd om tussen de restanten zwarte lak de sealer-laag weg te halen.  Dat is tot nu toe wel het meest tijdrovende en minst aantrekkelijke werk aan de gitaar. Eigenlijk gewoon niet leuk meer; met hele kleine stukjes zeer grof schuurpapier heel lang pielen totdat… totdat je moet constateren dat er nog helemaal geen verschil te bespeuren valt, behalve dan dat je zelf helemaal onder het stof  zit. Denk er nu maar over om een “Dremel” te gaan kopen. Dat is zo’n multitoolapparaatje waarmee je kleine dingen kunt schuren, graveren, boren, slijpen etc. Ik hoop dan maar dat het daarmee beter gaat. Ik ben er voorlopig dus nog niet klaar mee.

Toch is er ook positief bericht te melden: de headstock is klaar! Na het wegschuren van de Squierdecal heb ik de headstock drie keer gelakt (met Flexa hoogglanslak) en tussendoor natuurlijk ook geschuurd. Het viel nog niet mee om een winkel te vinden waar het juiste schuurpapier te koop was. Denk niet dat je bij de gewone doe-het-zelf giganten (Karwei, Gamma, Praxis etc.) het juiste schuurpapier vindt. Voor deze klus heb je heel fijn schuurpapier nodig. Dat vond ik uiteindelijk in Assen. Assen? Ja, Assen, waar ik toevallig voor mijn (betaalde) werk twee dagen verbleef en waar ik in de korte vrije tijd die ik daar had, even samen met collega Theo rondliep in een winkelstraat en daar een ouderwetse ijzerwarenwinkel binnenging. Ik heb daar schuurpapier P800, P1000 en P1200 kunnen kopen. Heel erg fijnkorrelig dus. Tussen het lakken door ga je dan ook met steeds fijner schuurpapier -licht- schuren. Laat de lak wel lang genoeg drogen en vooral hard worden. Denk dus niet dit even snel te kunnen doen; dat gaat niet werken. Na drie keer lakken dus was het tijd om de Fenderdecal op de headstock te plakken.  Twee minuten de decal in lauw water leggen, dan voorzichtig de decal van het schutvel af schuiven op de headstock en met een doekje of papieren zakdoekje voorzichtig het overtollige vocht opzuigen door met het (zak)doekje heel licht op de decal te drukken. Kijk uit dat je de decal daarmee niet verschuift. Daarna laat je dit tenminste 24 uur drogen.

Vervolgens heb ik de headstock opnieuw gelakt (natuurlijk ga je nu niet eerst schuren). Wil je het echt mooi hebben, dan zou je zeker nog twee keer de boel kunnen lakken, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wil immers een relic-effect zien te krijgen en dus moet het niet te mooi zijn. Nadat alles dan ook goed uitgehard was (dat duurt zeker twee weken!) ben ik er nog even met het fijnste schuurpapier overheen gegaan en met Scratch Remover van Valma en een poetsdoek de headstock gepolijst. Hierdoor wordt de lak spekglad, maar krijgt het toch een ‘gebruikte’ uitstraling. Vervolgens heb ik met een polijstschijf met schapenhaar dit weer opgepoetst.   Ik ben tevreden met het resultaat. Ik zou overigens haast vergeten dat ook de achterkant van de headstock geheel in de stijl van John Mayer “bewerkt” is. Zoals ik al eerder schreef heeft de gitaar het serienummer 84 gekregen. Op de achterkant van de headstock is nog een tekstje gekomen en het “Longcross-logo”. Fraai ? Laat het even weten.  Niet dat we het gaan aanpassen, maar we willen wel graag weten wat jullie er van vinden.

De volgende blog zal gaan over het agen van de goudkleurige hardware die inmiddels binnen is, het kleuren van de mintgroene pickguard en geeft antwoord op de vraag of er toch weer thee gebruikt zal gaan worden of dat er nu misschien naar sojasaus of schoensmeer gegrepen wordt… tot blogs!


Sep 26 2010

Even een tussendoortje…

by Marcel

We zijn wel druk bezig met the Black One, maar missen nog even de inspiratie om er over te schrijven, daarom dus even dit tussendoortje.

In de blog van 29 augustus schreef ik dat John Mayer zijn Black One tijdelijk heeft afgestaan aan Fender om 83 gerelicte versies van the Black One te kunnen maken. Ook kondigde John Mayer aan dat gedurende een jaar er Black One’s zouden worden verkocht die niet zouden worden gerelicd. Bekijk onderstaand filmpje daaromtrent:

Gisteren viel mijn oog opeens op dit news-item op de Fendersite. Vreemd dat er nu bekend gemaakt wordt dat er slechts 500 van die niet-gerelicte Black1′s worden gemaakt…. Raarrrrr! Wij bouwen gewoon door hoor; wij voldoen gewoon aan de vraag :-)   Alleen de wachttijd wordt wat langer, maar dat maakt het alleen maar leuker.

Vanaf vandaag ook een “Longcrossnl” twitteraccount voor de liefhebber in de lucht! Volgende keer weer een normale blog hoor. Tot dan…