Aug 25 2012

De nieuwe Black One, of toch niet….?

by Marcel

Zo, weer terug van vakantie dus weer tijd voor voor een blog.
Ik had m’n post van 28 juli jl. beëindigd met een foto van de “nieuwe” gitaar. Via via kreeg ik de kans deze Mexicaanse Fender uit 1995 te kopen.  Ondanks z’n leefijd (of misschien wel juist dankzij zijn leeftijd), een heel goede gitaar. Perfect fretwerk, mooie snelle hals en akoestisch al met een hele goede sustain. Dat betekent over het algemeen dat als je de gitaar dan over een versterker speelt, het met het versterkte geluid ook wel goed zit. En dit viel bij deze gitaar dan ook inderdaad niet tegen. Je weet dat als je zo’n gitaar koopt, op de bedrading, de potmeters en de capacitors enorm bespaard is (het prijsverschil met zijn Amerikaanse broers moet natuurlijk ergens vandaag komen). Dan weet je natuurlijk ook, dat als je daar wat aandacht en geld aan besteedt, het geluid alleen nog maar verbeterd kan worden. Je kunt zo’n gitaar dus best kopen en hem wat oppimpen, of -door ons- laten oppimpen met originele USA onderdelen (gewoon even je wensen mailen!).Met andere woorden, het kan best de moeite waard zijn zo’n Mexicaan te kopen en hem helemaal naar de zin te maken. Dan heb je voor een redelijk bedrag een gitaar die met nog wat extra investeringen helemaal naar de zin is.In dit geval kreeg ik er nog een Fender Bronco Tweed versterker in prima staat bij. Het is een transistor versterker, maar wel gemaakt in de USA. Geweldig apparaat, 15 watt en van dezelfde leeftijd als de gitaar. Kennelijk was het ooit als een setje gekocht.Over mijn versterkers ga ik ook nog wel eens blogs posten (voorlopig heb ik nog wel genoeg blogvoer denk ik…)
Maar nu weer even terug naar de gitaar. Dit zou dus de nieuwe John Mayer Black One moeten worden, maar laat ik er nu eigenlijk helemaal geen zin in hebben om  de body weer helemaal op de millimeter precies te gaan relicen… Ja, ik weet, het klinkt gek, maar ik had er geen zin in. Ik wilde wel een gitaar relicen maar even niet de Black One. Ik had opeens de behoefte om de vrije hand te hebben in het relicen. Free-Base-Relic, dat moest het worden! Free-Base-Relic? Mozes kriebel, hoe verzin ik het! Dus niet oeverloos pielen -zoals bij the Black One- om alles cosmetisch correct te krijgen, maar gewoon m’n gevoel laten gaan… En dan krijg je bij mij natuurlijk rare dingen! Wel heerlijk hoor (-: Ik wilde er iets goeds, maar ook wel  iets bijzonders van maken en de blues moest er vanaf druipen… Behalve een algehele facelift zou ook het binnenwerk flink aangepakt moeten worden; betere potmeters, vintage cloth wire, andere capacitor, dat soort dingen dus. Een soort Mean Blues Machine moest het worden en dus ben ik gaan onderzoeken hoe dat vorm moest gaan krijgen. Uiteindelijk kwam ik uit op een zwart-gele pickguard. Zwart, geel en bruin, dat zijn de kleuren die het moeten gaan worden. Rare combinatie? Best wel. Kijk vast even naar de foto’s voor een voorproefje. Hoe dit verder gaat? Je kunt het volgende keer lezen en zien!

Tot blogs.

 


Jul 28 2012

Back in business !!

by Marcel

Eigenlijk had ik al veel eerder weer moeten bloggen.  Ruim anderhalfjaar niets van me laten horen is niet fraai! Stilgezeten heb ik echter niet. Waarom dan toch zo lang gewacht met het posten van een nieuw blog, terwijl ik met het relicen van gitaren natuurlijk gewoon ben door blijven gaan? Ook had ik nog beloofd om te schrijven over de enige echte homemade Longcross Route 66 Tubescreamer. En ik had ook nog kunnen schrijven over Fuzzy “The Fuzz” Duck of over de distortion waar ik nog mee bezig ben.

Waarom dan toch al die tijd geen posts? Daar is wel een simpele verklaring voor; ik had er gewoon geen zin in… Ik weet het; dat is schandalig, maar ik had zoveel andere dingen te doen, dat het koppie er ook niet echt naar stond om ook nog eens trouw m’n blog bij te houden. Nogmaals: slechte zaak natuurlijk, maar het was niet anders.

Inmiddels ben ik er ook achter gekomen dat ik, zonder dat ik het wist, diverse mails heb gemist van jullie. Sorry ook daarvoor. Ik ga ze alsnog allemaal nalopen en kijk dan nog even of het nog zin heeft ze te beantwoorden. Kijk dus niet vreemd op als je na maanden opeens alsnog een mailtje van mij krijgt. In de toekomst komen al jullie mailtjes automatisch gelijk bij mij binnen, dus kan en zal ik jullie mails gelijk lezen en reageren.

Dus nu maar snel weer aan de slag.
Laat ik maar verder gaan waar ik gebleven was, m’n laatste blog van 12 februari 2011. Toen schreef ik over de wat stroeve zoektocht naar een zwarte Strat voor een nieuw Black One project. Ik had toen mijn zinnen gezet op een Fender Classic ‘ 60. Bij Rock Palace in Den Haag en Feedback in Rotterdam hadden ze hem (of haar?) niet. Een poging om de gitaar te kopen via de website van de Music Store in Duitsland liep ook op niets uit. Mijn mails in goed Duits en daarna ook in het Nederlands (ze maken immers reclame dat ze Nederlands sprekende mensen in dienst hebben en dat je ze gewoon in het Nederlands kunt mailen en bellen) waarin ik om helderheid vroeg m.b.t. het toch niet geringe prijsverschil bleven onbeantwoord. Jammer dus, maar dan koop ik daar geen gitaar. Dus moesten er andere kanalen aangeboord worden.
De tweedehandsmarkt bracht uitkomst, maar daarover snel meer. Hier vast een voorproefje:

the new black one ?

de nieuwe gitaar…

 

 

Ben trouwens blij dat ik weer terug ben…


Feb 12 2011

Strattalk (2)

by Marcel

He Hoi !

even wat Strattalk,  het is tenslotte Strat Saterday:

Vandaag had het eigenlijk een een goede StratSaterday moeten worden. Ik zou vandaag immers bij Rock Palace in den Haag een nieuwe Fender Stratocaster gaan kopen. Een Classic 60′. Uiteraard een zwarte met een rosewood toets. Er moet tenslotte weer gerelicd gaan worden; een nieuwe Black One moet er komen.Al een paar weken was ik van plan om daarvoor naar Den Haag te gaan. Mijn auto dacht er echter anders over; die wilde niet meer zo. Veel kabaal en gepruttel makend leek het  maar beter het oude beestje van de hand te doen en een andere auto te kopen. De Strat moest maar even wachten. Dat even wachten bleek nu net fataal te zijn. Vandaag wilde ik hem gaan kopen. Gisteravond nog even de voorraad gecheckt bij Rock Palace, blijkt opeens de gitaar niet meer in voorraad te zijn. Al die weken was hij volop in voorraad, maar net nu ik hem wilde gaan kopen was hij er niet meer! In de hoop toch nog een verdwaald exemplaar aan te treffen bij Rock Palace, vandaag toch maar er naartoe gereden, maar helaas was de gitaar die ik wilde er niet. Dinsdag moet ik maar even bellen of hij nog besteld kan worden. Toch wel een beetje onbevredigend dat ze me dat niet vandaag al konden vertellen. Eeen beetje muziekwinkel heeft daar toch zicht op zou je denken. En ik moet zeggen, het was de eerste keer dat ik bij Rock Palace was, maar het is zeker geen verkeerde winkel; groot, goede sortering, veel personeel (dat is bij Feedback nog wel eens anders) en pal er naast een ruime parkeergarage! Alleen jammer dat ze de Strat niet meer hadden. Dus maar weer terug naar huis en op de terugweg even langs Feedback in de hoop dat ze hem daar wel hadden. Helaas ook daar kwamen we voor niets. Thuis had ik wel net de catalogus van Music Store (een grote muziekwinkelketen in Duitsland) in de bus gekregen en daar stond de Classic 60′ strat in. Maar liefst 40 euri’s goedkoper dan bij Rock Palace! (zie hiernaast de rode gitaar, maar ook in zwart zou het dezelfde prijs moeten zijn) Dat is nog al wat, zeker als je bedenkt dat er boven de € 100,– ook geen verzendkosten bij komen.  Hij wordt dan gewoon netjes thuis afgeleverd. Dan die gok maar nemen en daar bestellen. Blijkt opeens dat er op de website nog oude, hogere prijzen gehanteerd worden (maar liefst 50 euro duurder!!). Ook dat werd dus niets. Heb nu even een mailtje gestuurd naar onze oosterburen met het vriendelijk verzoek mij  e.e.a. uit te leggen…  Ben benieuwd.

Ondertussen was er ook nog echt triest nieuws: Gary Moore is niet meer. Overleden aan een hartaanval in Spanje. Geweldig gitarist was het. Niet echt een Stratplayer, meer een Les Pauler, maar wel één van het bijzondere soort. Speciaal voor deze Strat Saterday toch een filmpje waar Gary op een Strat speelt ten gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Stratocaster.

Ik houd jullie op de hoogte van mijn zoektocht naar de juiste Strat voor het volgende Black One Project.  Tot de volgende Strat Saterday!


Jan 15 2011

Te lang geleden…

by Marcel

dat er een blog gepost is en dus snel van start. Eerst het goede bericht de Black One is klaar! Gelijk ook het slechte bericht dan maar? Hij is verkocht!  Zo, jullie zijn bijgeblogd. Kan ik weer verder met mijn winterslaap…  Ach, nu ik toch even wakker ben vertel ik maar gelijk het hele verhaal.

Eind oktober 2010 was de gitaar klaar.  Na nog een paar zonnige dagen schuren in de tuin was de body eindelijk naar mijn zin. Snel alles in elkaar gezet.  Mooie nieuwe zwarte Fender felt washers en strapholders er op, de pup’s in de pickguard vastmaken, de boel solderen enz enz. Ja, ik kreeg haast. Na al die tijd ben je natuurlijk erg benieuwd naar het resultaat. Ernie Ball, Hybrid Slinky 9 – 46 snaren, Ernie Ball strap en de onvolprezen rode rubberen Grolsch strapholders er op. Stemmen, intoneren en gaan met de banaan… Onversterkt geeft de gitaar al een krachtig, warm geluid. Meestal betekent dat dat een gitaar dan ook versterkt een krachtig geluid geeft. Dat bleek ook zo te zijn; de single coil’s lijken wel humbuckers wat hun power betreft, maar bovenal bleef het geluid zo mooi helder en typisch stratocaster. Speel ik op deze gitaar en op mijn Fender American Standard Strat op dezelfde versterker, alles precies hetzelfde ingesteld, en je weet niet wat je hoort. De American strat wordt gewoon weggeblazen door de Black One. Geweldig gewoon. Ik had door de bijzondere behandeling van de gitaar natuurlijk wel geluidverschil verwacht, maar dit overtreft alles (in positieve zin wel te verstaan). Dat geeft erg veel voldoening. Hier heb ik het voor gedaan. Het geploeter, uren pielen op een klein stukje body voordat het naar m’n zin was, wachten op mooi weer om snel in de buitenlucht te kunnen schuren en lakken, stiekum de body in een onopvallende tas mee naar het vakantieadres meegesmokkeld om zo en passant bij de borrel als een konijn uit de bekende hoge hoed de body en gereedschap te toveren (en natuurlijk snel aan de slag te gaan). De stank (azijn, verf etc.), stof en een teveel versplilling van mijn vrije tijd (tenminste volgens mijn huisgenoten). KLAAR! Pfff… eindelijk! Eindelijk ? Welnee, wat nu? Niets doen, behalve er naar kijken en op spelen dan natuurlijk? Ik ben veel te snel klaar; ik wil oude lakresten in mijn haar (ik heb niet zoveel haar hoor; ik zeg het zelf wel), stof, geur van nitrocellulose, Dunlop 65, azijn, nieuwe snaren, verroeste hardware. Ik wil schuren, solderen, lakken en urenlang pielen… Dit smaakt naar meer, veel meer.

Morgen beloof ik het vervolg te bloggen; hoe is het de gitaar (en mij) vergaan sinds eind oktober j.l.


Oct 24 2010

info@longcross.nl

by Marcel

Vragen ? Wensen ? Opmerkingen ? Mail dan naar dit adres: info@longcross.nl Het zou natuurlijk wel prettig zijn als de vragen, wensen en opmerkingen betrekking hebben op onze blogs over gitaren, muziek, relicen etc. Overige vragen kunnen natuurlijk wel gesteld worden, maar antwoordgarantie wordt dan niet gegeven :-)
Bij B.1.P. part 6 (16 oktober) liet ik al weten dat een multitoolapparaat waarmee ik zou kunnen schuren vermoedelijk een uitkomst zou zijn om de kleine nog te schuren stukjes van de body van de gitaar, kaal te maken. Welnu; dat is ook zo gebleken. Ik heb nu zo’n apparaatje gekocht en kort even uitgeprobeerd. Ik denk dat ik hierdoor een stuk sneller klaar zal zijn. Wel uitkijken nu dat ik niet te gretig ga schuren. Met dit apparaat schuur je namelijk al gauw te veel of te diep. Nu even wachten op een mooie droge dag (want binnenshuis schuren geeft echt te veel stof, stank en zooi) en ik denk dat ik dan in een middagje wel klaar ben.
Ook beloofde ik vorige keer over het verouderen van de goudkleurige hardware te bloggen. Dat ga ik dus nu doen. (Uiteraard) Bij Customworldguitarparts heb ik goudkleurige hardware gekocht, te weten een Fender vintage Stratocaster brug met stamped logo zadels, goudkleurige schroefjes voor de pickguard, een goudkleurige Stratocaster Jack ferrule en Fender pickup schroeven (zie foto).

Fender pickup schroeven

Ik wil nu alleen nog een goudkleurige Fender Corona logo neckplate.De genoemde onderdelen heb ik weer op de bekende wijze “au bain marie” (waarom heet dat eigenlijk zo? Was Marie dan de enige francaise, die in bad ging…? Nee, kijk maar naar Wikipedia, daar wordt dit ontrafeld) ge-aged. Na een nachtje op deze manier agen was het gepiept. De roest (zoals op de foto’s te zien) zit dan nog niet heel erg diep en is nog grotendeels te verwijderen. Wel even van tevoren de onderdelen licht schuren. Dan “pakt” de azijn beter. Vergeet niet het buitenste bakje goed af te sluiten. De geur van azijn is anders wel erg penetrant. Het heeft trouwens wel iets raars; je koopt mooie nieuwe goudkleurige onderdelen die je gelijk daarna gaat verminken… Ook de mintgroene pickguard (ik kan er niets aan doen; ook deze komt van Custom World Guitar parts) moest nog behandeld worden en moest er dus aan geloven. Op de foto’s van de echte Black One van John Mayer zie je rond de uitsparingen voor de pickups een soort vergeling. Dit is niet ontstaan door ouderdom of zo; dit is gewoon in de Custom Shop van Fender zo nagemaakt. Ook onze Longcross Factory ( :-) ) beheerst -inmiddels- deze techniek. Veel oefenen, o.a. op de oude Squier pickguard heeft het perfecte resultaat opgeleverd.

De pickguard wordt, op de plekken die vergeeld moeten worden, licht opgeschuurd en ontvet. Dan wordt met een wattenstaafje een  kleurstof aangebracht (welke, blijft het geheim van de smid…) waarna de overtollige kleurstof wordt weggeveegd. Daarna weer licht opschuren en voila! Volgende keer blog ik echt over het gebruik van soya, thee en schoensmeer. Ik vergeet het niet, maar mijn blog-inspiratie is opgedroogd.

ps. nog even dit: mocht iemand toevallig één van deze twee koffertjes (zie hieronder) ongebruikt op zijn/haar zolder of in zijn/haar schuur (in de weg) hebben staan, dan houd ik mij aanbevolen. Mail dan a.u.b. even… Tot blogs!



Sep 27 2010

Music Monday: Slowhand

by Tim

Ook deze Music Monday is er weer voor een oude rot in het vak gekozen. Eric Clapton (slowhand), de levende legende heeft deze week een nieuw album uitgebracht. Het album heet heel on-origineel ’Clapton’ de muziek die er op staat is echter veel origineler dan de titel doet voorkomen.  Al jaren lang meester van de blues-rock muziek en bij elke cd springen er weer een paar snoeiharde rock nummers of klassieke blues riffs uit.

Het nieuwe album klinkt als de steeds oudere en karakteristiekere kop van Sir Clapton himself. Wat een compliment is voor de muziek. Heerlijke blues nummers die perfect bij deze koude, regenachtige dagen passen. Zelf geeft EC in het onderstaande filmpje hier een treffende beschrijving op.  Ook leuk om te zien is de staat van Blackie (echte gitaristen geven hun gitaar een naam) neem bijvoorbeeld de plekken van vergeten sigaretten op de kop van de gitaar. Dan is het toch jammer dat de Black One geen brandplekken heeft.


Sep 26 2010

Even een tussendoortje…

by Marcel

We zijn wel druk bezig met the Black One, maar missen nog even de inspiratie om er over te schrijven, daarom dus even dit tussendoortje.

In de blog van 29 augustus schreef ik dat John Mayer zijn Black One tijdelijk heeft afgestaan aan Fender om 83 gerelicte versies van the Black One te kunnen maken. Ook kondigde John Mayer aan dat gedurende een jaar er Black One’s zouden worden verkocht die niet zouden worden gerelicd. Bekijk onderstaand filmpje daaromtrent:

Gisteren viel mijn oog opeens op dit news-item op de Fendersite. Vreemd dat er nu bekend gemaakt wordt dat er slechts 500 van die niet-gerelicte Black1′s worden gemaakt…. Raarrrrr! Wij bouwen gewoon door hoor; wij voldoen gewoon aan de vraag :-)   Alleen de wachttijd wordt wat langer, maar dat maakt het alleen maar leuker.

Vanaf vandaag ook een “Longcrossnl” twitteraccount voor de liefhebber in de lucht! Volgende keer weer een normale blog hoor. Tot dan…


Sep 19 2010

Knobs, pickupcovers, pickguard and metal hardware…

by Marcel

De originele spierwitte Squier pickguard, de knoppen en pickupcovers moeten natuurlijk ook vervangen worden. Bij http://www.customworldguitarparts.nl/ heb ik dan ook de nodige onderdelen gekocht. Custom world guitar parts is een zeer betrouwbare (internet)winkel met een goede (Fender) sortering en snelle levering! Zie de onderstaande foto’s voor voornoemde onderdelen.  Omdat deze onderdelen er nog te mooi en te nieuw uitzien moeten deze ook een aging-behandeling ondergaan. Ik ben begonnen met het licht opschuren van de onderdelen zodat er door de krasjes die dat maakt, doffe plekken ontstaan en op die manier de glans er vanaf gaat. Die fijne krasjes en hier en daar een wat grotere kras zorgen er voor dat “vuil” beter hecht. Door deze “gebruikerssporen”  krijgt het een oude uitstraling.

thee behandelde knoppen

thee behandelde knoppen

De pickguard krijgt bovendien nog een andere behandeling. Die wordt bewerkt met een speciale verfstof waardoor deze rond de pickup-uitsparingen een soort vaal geel/oranje kleur krijgt. Die kleurstof moet nog uit Groot-Brittannië komen. Daarna zal ik  foto’s van het resultaat bloggen. Overigens had ik eerst de originele Squier knoppen de “thee-behandeling” gegeven. Door ze in een theextract enkele uren te laten liggen zouden de knoppen een mooie oude uitstraling moeten krijgen. Althans volgens het internet. Ik vond dat toch wat tegenvallen. Ze ogen hierdoor eerder vuil dan oud. Misschien heb ik de verkeerde thee gebruikt, wie zal het zeggen.  Daarom heb ik er toch voor gekozen om maar andere (aged strat) knoppen te kopen en ze licht op te schuren totdat de ergste glans er af was. Als je goed op de foto’s van the Black One kijkt, zie je ook dat er niet heel veel met de knoppen gerommeld is. Ik denk dat deze ook alleen een beetje opgeschuurd zijn zoals ik dat ook gedaan heb.

Ik had gisteren beloofd ook nog iets te bloggen over het agen van de metalen onderdelen. Welnu, ook dat was een wat vreemde bedoeling. Hoe krijg je immers versneld een verweerde/verroeste uitstraling op metalen onderdelen? Veel internetbezoekjes en uitproberen later, had ik het: azijn… Ik vond het overdreven en ook wel gevaarlijk om zoutzuur te gaan gebruiken als het ook anders kon. Ik ben dus gaan experimenteren met azijn. Au bain marie dus. Tja zo komt mijn culinaire interesse ook hier nog eens van pas. Een bakje met daarin een laagje azijn en daarin een kleiner bakje met daarin de metalen onderdelen. Deksel er op en enkele uren laten staan (wel buiten hoor, want het stinkt behoorlijk). Het resultaat zie je hier: Naar mijn idee is het redelijk gelukt. Ik heb het eerst geprobeerd met de Squier onderdelen. Omdat enkele onderdelen van John Mayer’s Black One goudkleurig zijn, zal ik die onderdelen ook nog moeten aanschaffen. Het leek mij verstandig dus eerst maar te experimenteren met de Squier-onderdelen om te voorkomen dat e.e.a. zou mislukken en ik nieuwgekochte onderdelen zou moeten weggooien. Geheel overbodig natuurlijk om te vermelden, maar ik heb biologische azijn van Ah gebruikt. Bewuste keus? nee hoor, het stond gewoon in het keukenkastje. Thee, azijn… ben benieuwd welke ingrediënten er nog meer gebruikt zullen moeten worden. Tot blogs !


Aug 28 2010

The beginning…

by Marcel

Welkom bij de eerste post van dit blog van Tim en Marcel

Op dit blog gaan we met behulp van foto’s en filmpjes, stap voor stap de metamorfose laten zien van een 1997 Squier Stratocaster in “the Black One” Stratocaster van John Mayer. Daarnaast volgen posts over zelfbouw gitaareffecten.

voor...

dit was hem..

en na?

dit moet hem worden...