Jul 28 2012

Back in business !!

by Marcel

Eigenlijk had ik al veel eerder weer moeten bloggen.  Ruim anderhalfjaar niets van me laten horen is niet fraai! Stilgezeten heb ik echter niet. Waarom dan toch zo lang gewacht met het posten van een nieuw blog, terwijl ik met het relicen van gitaren natuurlijk gewoon ben door blijven gaan? Ook had ik nog beloofd om te schrijven over de enige echte homemade Longcross Route 66 Tubescreamer. En ik had ook nog kunnen schrijven over Fuzzy “The Fuzz” Duck of over de distortion waar ik nog mee bezig ben.

Waarom dan toch al die tijd geen posts? Daar is wel een simpele verklaring voor; ik had er gewoon geen zin in… Ik weet het; dat is schandalig, maar ik had zoveel andere dingen te doen, dat het koppie er ook niet echt naar stond om ook nog eens trouw m’n blog bij te houden. Nogmaals: slechte zaak natuurlijk, maar het was niet anders.

Inmiddels ben ik er ook achter gekomen dat ik, zonder dat ik het wist, diverse mails heb gemist van jullie. Sorry ook daarvoor. Ik ga ze alsnog allemaal nalopen en kijk dan nog even of het nog zin heeft ze te beantwoorden. Kijk dus niet vreemd op als je na maanden opeens alsnog een mailtje van mij krijgt. In de toekomst komen al jullie mailtjes automatisch gelijk bij mij binnen, dus kan en zal ik jullie mails gelijk lezen en reageren.

Dus nu maar snel weer aan de slag.
Laat ik maar verder gaan waar ik gebleven was, m’n laatste blog van 12 februari 2011. Toen schreef ik over de wat stroeve zoektocht naar een zwarte Strat voor een nieuw Black One project. Ik had toen mijn zinnen gezet op een Fender Classic ‘ 60. Bij Rock Palace in Den Haag en Feedback in Rotterdam hadden ze hem (of haar?) niet. Een poging om de gitaar te kopen via de website van de Music Store in Duitsland liep ook op niets uit. Mijn mails in goed Duits en daarna ook in het Nederlands (ze maken immers reclame dat ze Nederlands sprekende mensen in dienst hebben en dat je ze gewoon in het Nederlands kunt mailen en bellen) waarin ik om helderheid vroeg m.b.t. het toch niet geringe prijsverschil bleven onbeantwoord. Jammer dus, maar dan koop ik daar geen gitaar. Dus moesten er andere kanalen aangeboord worden.
De tweedehandsmarkt bracht uitkomst, maar daarover snel meer. Hier vast een voorproefje:

the new black one ?

de nieuwe gitaar…

 

 

Ben trouwens blij dat ik weer terug ben…


Feb 12 2011

Strattalk (2)

by Marcel

He Hoi !

even wat Strattalk,  het is tenslotte Strat Saterday:

Vandaag had het eigenlijk een een goede StratSaterday moeten worden. Ik zou vandaag immers bij Rock Palace in den Haag een nieuwe Fender Stratocaster gaan kopen. Een Classic 60′. Uiteraard een zwarte met een rosewood toets. Er moet tenslotte weer gerelicd gaan worden; een nieuwe Black One moet er komen.Al een paar weken was ik van plan om daarvoor naar Den Haag te gaan. Mijn auto dacht er echter anders over; die wilde niet meer zo. Veel kabaal en gepruttel makend leek het  maar beter het oude beestje van de hand te doen en een andere auto te kopen. De Strat moest maar even wachten. Dat even wachten bleek nu net fataal te zijn. Vandaag wilde ik hem gaan kopen. Gisteravond nog even de voorraad gecheckt bij Rock Palace, blijkt opeens de gitaar niet meer in voorraad te zijn. Al die weken was hij volop in voorraad, maar net nu ik hem wilde gaan kopen was hij er niet meer! In de hoop toch nog een verdwaald exemplaar aan te treffen bij Rock Palace, vandaag toch maar er naartoe gereden, maar helaas was de gitaar die ik wilde er niet. Dinsdag moet ik maar even bellen of hij nog besteld kan worden. Toch wel een beetje onbevredigend dat ze me dat niet vandaag al konden vertellen. Eeen beetje muziekwinkel heeft daar toch zicht op zou je denken. En ik moet zeggen, het was de eerste keer dat ik bij Rock Palace was, maar het is zeker geen verkeerde winkel; groot, goede sortering, veel personeel (dat is bij Feedback nog wel eens anders) en pal er naast een ruime parkeergarage! Alleen jammer dat ze de Strat niet meer hadden. Dus maar weer terug naar huis en op de terugweg even langs Feedback in de hoop dat ze hem daar wel hadden. Helaas ook daar kwamen we voor niets. Thuis had ik wel net de catalogus van Music Store (een grote muziekwinkelketen in Duitsland) in de bus gekregen en daar stond de Classic 60′ strat in. Maar liefst 40 euri’s goedkoper dan bij Rock Palace! (zie hiernaast de rode gitaar, maar ook in zwart zou het dezelfde prijs moeten zijn) Dat is nog al wat, zeker als je bedenkt dat er boven de € 100,– ook geen verzendkosten bij komen.  Hij wordt dan gewoon netjes thuis afgeleverd. Dan die gok maar nemen en daar bestellen. Blijkt opeens dat er op de website nog oude, hogere prijzen gehanteerd worden (maar liefst 50 euro duurder!!). Ook dat werd dus niets. Heb nu even een mailtje gestuurd naar onze oosterburen met het vriendelijk verzoek mij  e.e.a. uit te leggen…  Ben benieuwd.

Ondertussen was er ook nog echt triest nieuws: Gary Moore is niet meer. Overleden aan een hartaanval in Spanje. Geweldig gitarist was het. Niet echt een Stratplayer, meer een Les Pauler, maar wel één van het bijzondere soort. Speciaal voor deze Strat Saterday toch een filmpje waar Gary op een Strat speelt ten gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Stratocaster.

Ik houd jullie op de hoogte van mijn zoektocht naar de juiste Strat voor het volgende Black One Project.  Tot de volgende Strat Saterday!


Jan 16 2011

Hoe het verder ging…

by Marcel

Gisteren schreef ik al dat ik de smaak van het relicen van gitaren flink te pakken heb en dat het jammer was dat de gitaar klaar was. Ik zou natuurlijk een trosje gitaren kunnen aanschaffen en mij daar dan lekker op uit kunnen leven, maar dan zou binnen de kortste keren m’n huis bomvol staan met mooie gitaren waar te weinig op gespeeld wordt. Dat gaat hem dus niet worden en dus werd de (zeker niet makkelijk beslissing) genomen om the Black One maar de wijde wereld in te laten gaan; hij zou verkocht worden. Verkocht worden aan wie? Aan iemand die de echte niet kan betalen (op dit moment staat er een Black1 te koop op E-bay voor ruim $ 16.000,=) maar dat zijn er denk ik erg veel of aan iemand die hem thuis mooi aan de muur gaat hangen en er naar gaat staren, aan iemand die er ook af en toe eens op speelt of aan iemand die er gewoon vaak op speelt bijvoorbeeld omdat het een beroepsgitarist is. De laatste optie zou natuurlijk het mooist zijn. Eerst maar eens een tekstje voor een advertentie maken, mooie foto’s laten maken (knap staaltje studiowerk, dank daarvoor Tim!) en de advertentie op Marktplaats zetten. Ongelooflijk veel kijkers zeg; in anderhalve maand ruim 2000 kijkers, dat had ik nooit verwacht. Ook het bieden op de gitaar begon al snel: het eerste bod was € 60 euro (je kan het altijd proberen natuurlijk) en het laatste bod ging ruim over de € 1000,= ! Goh, hier had ik helemaal niet op gerekend. Wat nu? Was dat wat ik wilde?

Intussen had een bevriende gitarist (Clemens Blacquiere, daarover later meer, maar onthoud die naam maar vast) er lucht van gekregen dat The Black One klaar was en die wilde hem wel eens thuis uitproberen. Dus ging the Black One uit logeren. Logeren? welnee er moest gewerkt worden. The Black One werd (en wordt) ingezet bij live-optredens tijdens de theatertoer van Sabrina Starke! Wow, te gek. Clemens vond de gitaar lekker spelen en het geluid waanzinnig. Na een aantal dagen kwam de gitaar terug. Intussen bleven de biedingen maar binnenkomen. Ook mailtjes van gitaarliefhebbers die wilde weten hoe ik e.e.a. had aangepakt, of gewoon vonden dat het er cool uitzag. Waar ik niet op had gerekend was dat er ook rare mailtjes binnenkwamen. Volgens mij van jaloerse lieden of zo, ik weet het niet, maar prettig was het niet. Uiteindelijk is de gitaar naar eerdergenoemde Clemens Blacquiere, een getalenteerde, veelzijdige, jonge Nederlandse gitarist (terug)gegaan. Bij hem is the Black One in goede handen. Daar wist ik ook zeker van dat het een echte liefhebber was. Hij had er immers al op gespeeld en was enthousiast. Sorry voor alle anderen die hem graag hadden willen hebben, maar misschien maak ik er nog wel één (of meer als daar vraag naar is; mail dan even). Gewoon regelmatig terugkomen op dit blog en je wordt op de hoogte gehouden wanneer er weer een Black One op Marktplaats aangeboden wordt.  Ik blijf in ieder geval gitaren relicen en er over bloggen! Dus tot blogs…

Wil je Clemens Blacquiere even zien en horen spelen met Sabrina Starke bij Giel bij 3FM kijk dan hier onder even. Clemens is de gitarist met de blonde telecaster.

Op onderstaande foto speelt Clemens Blacquiere op The Black One tijdens een optreden met Sabrina Starke. Clemens speelt o.a. ook met Nikki, Krystl en Jeroen v.d. Boom. Gewoon even zijn naam onthouden; we gaan zeker meer van hem horen.


Jan 15 2011

Strattalk (1)

by Marcel

Jawel, ik heb er zin in; een nieuwe categorie op Longcross.nl: Strat Saterday!  Aleen gezwets over en muziek met Stratocasters! Vandaag gezwets over iemand die ik al van het begin af aan (ongeveer 2 jaar inmiddels) volg op Youtube. Zijn naam is Myles Jasnowski en woont in de Verenigde Staten. Myles is op YouTube beter bekend onder de naam “Jazznowsee”. Dat zegt jullie natuurlijk helemaal niets, maar dat zou zomaar de komende jaren wel eens kunnen veranderen. Wat een geweldig talent is dit zeg. Lees even wat Myles over zichzelf schrijft op YouTube:

“Hey people! This is the channel of Myles Jasnowski–17-year-old aspiring blues guitarist and singer/songwriter. I’ve been playing guitar since August of 2006 and am planning on pursuing music as a career. The videos you see here will be a chronicling of my journey as a guitar player. If you have any questions, feel free to ask! I try to stay in touch with as many people as possible. Enjoy!

Voorbeelden: John Mayer, Stevie Ray Vaughan, Bill Withers, Robben Ford, Jimi Hendrix, David Ryan Harris, Eric Clapton, Doyle Bramhall II, Scott Mckeon”

Combineer het talent van Miles met de goede voorbeelden die hij heeft dan zou het moeten goedkomen zou je denken. Ik houd hem in de gaten. Kan ik later zeggen dat ik al voorspeld heb dat het een gitaargrootheid zou worden :-) In de tussentijd moet je ook even maar naar hem luisteren/kijken. Het John Mayer geluid druipt er van af. Luister en huiver:

Myles’s laatste upload:

Suf nummer? dacht het niet: bij 1:41 lijkt het of Jimi Hendrix (denk aan Rainbow Bridge) even op aarde teruggekeerd is.

en een ouder filmpje:

Maar neem ook nog even de moeite om wat meer filmpje van Myles te bekijken.

Greetingz and till the next Strat Saterday!


Jan 15 2011

Te lang geleden…

by Marcel

dat er een blog gepost is en dus snel van start. Eerst het goede bericht de Black One is klaar! Gelijk ook het slechte bericht dan maar? Hij is verkocht!  Zo, jullie zijn bijgeblogd. Kan ik weer verder met mijn winterslaap…  Ach, nu ik toch even wakker ben vertel ik maar gelijk het hele verhaal.

Eind oktober 2010 was de gitaar klaar.  Na nog een paar zonnige dagen schuren in de tuin was de body eindelijk naar mijn zin. Snel alles in elkaar gezet.  Mooie nieuwe zwarte Fender felt washers en strapholders er op, de pup’s in de pickguard vastmaken, de boel solderen enz enz. Ja, ik kreeg haast. Na al die tijd ben je natuurlijk erg benieuwd naar het resultaat. Ernie Ball, Hybrid Slinky 9 – 46 snaren, Ernie Ball strap en de onvolprezen rode rubberen Grolsch strapholders er op. Stemmen, intoneren en gaan met de banaan… Onversterkt geeft de gitaar al een krachtig, warm geluid. Meestal betekent dat dat een gitaar dan ook versterkt een krachtig geluid geeft. Dat bleek ook zo te zijn; de single coil’s lijken wel humbuckers wat hun power betreft, maar bovenal bleef het geluid zo mooi helder en typisch stratocaster. Speel ik op deze gitaar en op mijn Fender American Standard Strat op dezelfde versterker, alles precies hetzelfde ingesteld, en je weet niet wat je hoort. De American strat wordt gewoon weggeblazen door de Black One. Geweldig gewoon. Ik had door de bijzondere behandeling van de gitaar natuurlijk wel geluidverschil verwacht, maar dit overtreft alles (in positieve zin wel te verstaan). Dat geeft erg veel voldoening. Hier heb ik het voor gedaan. Het geploeter, uren pielen op een klein stukje body voordat het naar m’n zin was, wachten op mooi weer om snel in de buitenlucht te kunnen schuren en lakken, stiekum de body in een onopvallende tas mee naar het vakantieadres meegesmokkeld om zo en passant bij de borrel als een konijn uit de bekende hoge hoed de body en gereedschap te toveren (en natuurlijk snel aan de slag te gaan). De stank (azijn, verf etc.), stof en een teveel versplilling van mijn vrije tijd (tenminste volgens mijn huisgenoten). KLAAR! Pfff… eindelijk! Eindelijk ? Welnee, wat nu? Niets doen, behalve er naar kijken en op spelen dan natuurlijk? Ik ben veel te snel klaar; ik wil oude lakresten in mijn haar (ik heb niet zoveel haar hoor; ik zeg het zelf wel), stof, geur van nitrocellulose, Dunlop 65, azijn, nieuwe snaren, verroeste hardware. Ik wil schuren, solderen, lakken en urenlang pielen… Dit smaakt naar meer, veel meer.

Morgen beloof ik het vervolg te bloggen; hoe is het de gitaar (en mij) vergaan sinds eind oktober j.l.


Oct 24 2010

info@longcross.nl

by Marcel

Vragen ? Wensen ? Opmerkingen ? Mail dan naar dit adres: info@longcross.nl Het zou natuurlijk wel prettig zijn als de vragen, wensen en opmerkingen betrekking hebben op onze blogs over gitaren, muziek, relicen etc. Overige vragen kunnen natuurlijk wel gesteld worden, maar antwoordgarantie wordt dan niet gegeven :-)
Bij B.1.P. part 6 (16 oktober) liet ik al weten dat een multitoolapparaat waarmee ik zou kunnen schuren vermoedelijk een uitkomst zou zijn om de kleine nog te schuren stukjes van de body van de gitaar, kaal te maken. Welnu; dat is ook zo gebleken. Ik heb nu zo’n apparaatje gekocht en kort even uitgeprobeerd. Ik denk dat ik hierdoor een stuk sneller klaar zal zijn. Wel uitkijken nu dat ik niet te gretig ga schuren. Met dit apparaat schuur je namelijk al gauw te veel of te diep. Nu even wachten op een mooie droge dag (want binnenshuis schuren geeft echt te veel stof, stank en zooi) en ik denk dat ik dan in een middagje wel klaar ben.
Ook beloofde ik vorige keer over het verouderen van de goudkleurige hardware te bloggen. Dat ga ik dus nu doen. (Uiteraard) Bij Customworldguitarparts heb ik goudkleurige hardware gekocht, te weten een Fender vintage Stratocaster brug met stamped logo zadels, goudkleurige schroefjes voor de pickguard, een goudkleurige Stratocaster Jack ferrule en Fender pickup schroeven (zie foto).

Fender pickup schroeven

Ik wil nu alleen nog een goudkleurige Fender Corona logo neckplate.De genoemde onderdelen heb ik weer op de bekende wijze “au bain marie” (waarom heet dat eigenlijk zo? Was Marie dan de enige francaise, die in bad ging…? Nee, kijk maar naar Wikipedia, daar wordt dit ontrafeld) ge-aged. Na een nachtje op deze manier agen was het gepiept. De roest (zoals op de foto’s te zien) zit dan nog niet heel erg diep en is nog grotendeels te verwijderen. Wel even van tevoren de onderdelen licht schuren. Dan “pakt” de azijn beter. Vergeet niet het buitenste bakje goed af te sluiten. De geur van azijn is anders wel erg penetrant. Het heeft trouwens wel iets raars; je koopt mooie nieuwe goudkleurige onderdelen die je gelijk daarna gaat verminken… Ook de mintgroene pickguard (ik kan er niets aan doen; ook deze komt van Custom World Guitar parts) moest nog behandeld worden en moest er dus aan geloven. Op de foto’s van de echte Black One van John Mayer zie je rond de uitsparingen voor de pickups een soort vergeling. Dit is niet ontstaan door ouderdom of zo; dit is gewoon in de Custom Shop van Fender zo nagemaakt. Ook onze Longcross Factory ( :-) ) beheerst -inmiddels- deze techniek. Veel oefenen, o.a. op de oude Squier pickguard heeft het perfecte resultaat opgeleverd.

De pickguard wordt, op de plekken die vergeeld moeten worden, licht opgeschuurd en ontvet. Dan wordt met een wattenstaafje een  kleurstof aangebracht (welke, blijft het geheim van de smid…) waarna de overtollige kleurstof wordt weggeveegd. Daarna weer licht opschuren en voila! Volgende keer blog ik echt over het gebruik van soya, thee en schoensmeer. Ik vergeet het niet, maar mijn blog-inspiratie is opgedroogd.

ps. nog even dit: mocht iemand toevallig één van deze twee koffertjes (zie hieronder) ongebruikt op zijn/haar zolder of in zijn/haar schuur (in de weg) hebben staan, dan houd ik mij aanbevolen. Mail dan a.u.b. even… Tot blogs!



Oct 18 2010

Music Monday: Solomon Burke

by Tim

Ongeveer twee weken geleden zag ik bij “De Wereld Draait Door” de frontman van De Dijk,  Huub van der Lubbe. Als een klein jongetje zat hij te vertellen hoe geweldig hij het vond dat De Dijk een cd uit ging brengen met Solomon Burke. Solomon Burke, dé (toen nog) levende legende binnen Rock en Soul speelde met alle grote namen; Bob Dylan, Van Morrison, The Rolling Stones en ga zo nog maar even door. Huub vertelde dat er een cd zou komen met als basis de vertaalde nummers van De Dijk. Ik had mijn twijfels, niets ten nadele van De Dijk maar ik zag deze combinatie nog niet helemaal.

Ik blijk ongelijk te hebben en dit heeft niets te maken met de tragische speling van het lot en misschien opkomende medelijden voor de situatie. Op de dag van de grote release party van de bovengenoemde cd kwam Solomon Burke namelijk te overlijden op 70 jarige leeftijd. De cd met De Dijk blijft daardoor het laatste wat ooit van Solomon Burke op cd is opgenomen en die cd mag er zijn. De nummers van de Dijk zijn omgetoverd in gevoelige soul/blues en rock nummers. Één daarvan is Hold on Tight (van het nummer: “Hou me vast”) Heerlijk nummer en vooral het orgeltje in het begin is geweldig. Geen woorden meer maar luisteren…


Oct 16 2010

Ben er “klaar mee…”

by Marcel

Op 18 september j.l. schreef ik dat ik al enige tijd bezig was met het verwijderen van de zgn. sealer-laag, de laag tussen de zwarte lak en het hout van de body van de gitaar. Geloof het of niet, maar ik ben daar nog steeds mee bezig. Nu de grote vlakken op de gitaar kaal zijn is het namelijk tijd om tussen de restanten zwarte lak de sealer-laag weg te halen.  Dat is tot nu toe wel het meest tijdrovende en minst aantrekkelijke werk aan de gitaar. Eigenlijk gewoon niet leuk meer; met hele kleine stukjes zeer grof schuurpapier heel lang pielen totdat… totdat je moet constateren dat er nog helemaal geen verschil te bespeuren valt, behalve dan dat je zelf helemaal onder het stof  zit. Denk er nu maar over om een “Dremel” te gaan kopen. Dat is zo’n multitoolapparaatje waarmee je kleine dingen kunt schuren, graveren, boren, slijpen etc. Ik hoop dan maar dat het daarmee beter gaat. Ik ben er voorlopig dus nog niet klaar mee.

Toch is er ook positief bericht te melden: de headstock is klaar! Na het wegschuren van de Squierdecal heb ik de headstock drie keer gelakt (met Flexa hoogglanslak) en tussendoor natuurlijk ook geschuurd. Het viel nog niet mee om een winkel te vinden waar het juiste schuurpapier te koop was. Denk niet dat je bij de gewone doe-het-zelf giganten (Karwei, Gamma, Praxis etc.) het juiste schuurpapier vindt. Voor deze klus heb je heel fijn schuurpapier nodig. Dat vond ik uiteindelijk in Assen. Assen? Ja, Assen, waar ik toevallig voor mijn (betaalde) werk twee dagen verbleef en waar ik in de korte vrije tijd die ik daar had, even samen met collega Theo rondliep in een winkelstraat en daar een ouderwetse ijzerwarenwinkel binnenging. Ik heb daar schuurpapier P800, P1000 en P1200 kunnen kopen. Heel erg fijnkorrelig dus. Tussen het lakken door ga je dan ook met steeds fijner schuurpapier -licht- schuren. Laat de lak wel lang genoeg drogen en vooral hard worden. Denk dus niet dit even snel te kunnen doen; dat gaat niet werken. Na drie keer lakken dus was het tijd om de Fenderdecal op de headstock te plakken.  Twee minuten de decal in lauw water leggen, dan voorzichtig de decal van het schutvel af schuiven op de headstock en met een doekje of papieren zakdoekje voorzichtig het overtollige vocht opzuigen door met het (zak)doekje heel licht op de decal te drukken. Kijk uit dat je de decal daarmee niet verschuift. Daarna laat je dit tenminste 24 uur drogen.

Vervolgens heb ik de headstock opnieuw gelakt (natuurlijk ga je nu niet eerst schuren). Wil je het echt mooi hebben, dan zou je zeker nog twee keer de boel kunnen lakken, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wil immers een relic-effect zien te krijgen en dus moet het niet te mooi zijn. Nadat alles dan ook goed uitgehard was (dat duurt zeker twee weken!) ben ik er nog even met het fijnste schuurpapier overheen gegaan en met Scratch Remover van Valma en een poetsdoek de headstock gepolijst. Hierdoor wordt de lak spekglad, maar krijgt het toch een ‘gebruikte’ uitstraling. Vervolgens heb ik met een polijstschijf met schapenhaar dit weer opgepoetst.   Ik ben tevreden met het resultaat. Ik zou overigens haast vergeten dat ook de achterkant van de headstock geheel in de stijl van John Mayer “bewerkt” is. Zoals ik al eerder schreef heeft de gitaar het serienummer 84 gekregen. Op de achterkant van de headstock is nog een tekstje gekomen en het “Longcross-logo”. Fraai ? Laat het even weten.  Niet dat we het gaan aanpassen, maar we willen wel graag weten wat jullie er van vinden.

De volgende blog zal gaan over het agen van de goudkleurige hardware die inmiddels binnen is, het kleuren van de mintgroene pickguard en geeft antwoord op de vraag of er toch weer thee gebruikt zal gaan worden of dat er nu misschien naar sojasaus of schoensmeer gegrepen wordt… tot blogs!


Oct 4 2010

Music Monday: Keith Urban

by Tim

Op deze eerste maandag van oktober ook weer netjes een music monday. Geen update van het bouwproject van de “Black One”, maar die zal uiteraard spoedig weer verschijnen. Voor de music monday van vandaag is gekozen voor een (in Europa) relatief onbekende Australiër. Zijn vrouw (Nicole Kidman) is waarschijnlijk bekender.

We hebben het hier dan natuurlijk over Keith Urban. Naar mijn idee naast John Mayer één van de beste gitaristen van deze generatie. Keith Urban groeide op in Australie waar hij op zijn zesde al met een gitaar in aanraking kwam. In ruil voor het ophangen van een advertentie voor gitaarlessen in de winkel van de vader van Keith vroeg zijn vader aan de gitaarlerares die die advertentie wilde ophangen, of Keith gitaarles kon krijgen. Hij bleek vanaf het begin talent te hebben. Het talent is hij niet verloren. Ondertussen heeft deze gitarist al 9 albums op zijn naam staan. Voornamelijk Country/Blues muziek, geïnspireerd door o.a. de Dire Straits en Fleetwood Mac.

Afgelopen jaar ging hij een korte samenwerking met John Mayer aan. Het duo sleepte half America voor de tv met een optreden dat live uitgezonden werd. Twee gitaarhelden op 1 podium, die Amerikanen zijn knettergek maar je moet ze nageven dat dit wel te gek is.

Zonder beeld dit keer, maar dat is ook niet nodig: Keith Urban ft. John Mayer – ‘Til Summer Comes Around:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.


Sep 27 2010

Music Monday: Slowhand

by Tim

Ook deze Music Monday is er weer voor een oude rot in het vak gekozen. Eric Clapton (slowhand), de levende legende heeft deze week een nieuw album uitgebracht. Het album heet heel on-origineel ’Clapton’ de muziek die er op staat is echter veel origineler dan de titel doet voorkomen.  Al jaren lang meester van de blues-rock muziek en bij elke cd springen er weer een paar snoeiharde rock nummers of klassieke blues riffs uit.

Het nieuwe album klinkt als de steeds oudere en karakteristiekere kop van Sir Clapton himself. Wat een compliment is voor de muziek. Heerlijke blues nummers die perfect bij deze koude, regenachtige dagen passen. Zelf geeft EC in het onderstaande filmpje hier een treffende beschrijving op.  Ook leuk om te zien is de staat van Blackie (echte gitaristen geven hun gitaar een naam) neem bijvoorbeeld de plekken van vergeten sigaretten op de kop van de gitaar. Dan is het toch jammer dat de Black One geen brandplekken heeft.