Echt aan de slag…

Marcel

Tja, ik moet nog even wennen aan het bloggen… Het is natuurlijk wel de bedoeling dat er regelmatig een stukje geschreven wordt. Geen tijd, andere dingen te doen, geen zin, geen inspiratie om een stukje te schrijven en natuurlijk en vooral ook te druk met het relicen. Kijk, dat maakt weer een hoop goed; het feit dat ik te druk was met the Black One waardoor ik niet kon bloggen. Pff… ‘k ben blij dat ik een goed excuus heb kunnen verzinnen.

Terzake dus. maar voordat ik terzake kom nog even dit. De via het internet bestelde artikelen zijn binnen. Ook de Fender decal. Prachtig ding trouwens; geen nepper, maar een echte uit de USA. Dat scheelt weer. Heb intussen de headstock ontdaan van de oude Squier decal, maar dat gaat natuurlijk niet zonder het verwijderen van de laklaag. Dus zal ik de headstock opnieuw moeten lakken, de Fender decal er op en weer moeten lakken. Klinkt eenvoudig maar ben bang dat dat nog niet mee zal vallen.  Ik ben zelf ook benieuwd naar het resultaat. Ik houd jullie op de hoogte.

headstock voor...

headstock voor...

en tijdens het schuren

en tijdens het schuren

De overtollige zwarte lak weg halen. De klus waar ik nu ook mee bezig ben. Geloof me; dat valt niet mee. Probeer eerst maar eens goed gereedschap te vinden waarmee dat goed en makkelijk gaat. De Kijkshop bood uitkomst; een setje gutsen voor € 2,50. Wel jammer dat als je net lekker bezig bent, het puntje van de favoriete guts afbreekt. Niet leuk als je nog heel veel lak moet verwijderen. Het is een vreselijk gepriegel om precies de lak op de juiste plek weg te krijgen. Het gevaar is dat als het lekker gaat, je te ver doorschiet en te veel verf verwijderd wordt. Oppassen dus. Andere vervelende bijkomstigheid is dat de weggegutste lak alle kanten uitschiet. Een kapje voor je mond en neus is echt noodzakelijk. Wel leuk om te zien dat de gitaar ook echt steeds meer op de Black One gaat lijken. Dat geeft natuurlijk moed alhoewel ik weet dat er nog erg veel te doen is.  Op onderstaande foto lijkt het dat het al aardig opschiet, maar schijn bedriegt.

het echte werk

het echte werk

De lichte houtkleur die onder de zwarte laag vandaan komt, is nog niet het ruwe hout. Er zit onder de zwarte lak nog een laag die zich erg moeilijk laat verwijderen. Dat is een zgn. “sealer” een soort tussenlaag waar de body van de gitaar, voordat deze gelakt wordt, in gedoopt wordt waardoor zoveel mogelijk oneffenheden worden weggewerkt, de body beter bestand is tegen weers- en vochtinvloeden en waardoor de uiteindelijke laklaag beter hecht. Erg functioneel spul dus maar een ramp om het van de gitaar af te halen. Schuren, schuren en nog eens schuren en vooruit dan, nog een keer schuren. Je kunt er moeilijk een schuurmachine op zetten, want dat werkt natuurlijk veel te grof. Met de hand dus maar schuren.  Dat spul is zo sterk dat je er -ook met heel grof- schuurpapier heel moeilijk doorheen komt.  Vooral het schuren van de kleine stukjes is een nauwkeurig en tijdrovend werkje. Ik ben er dan ook nog niet mee klaar.  Door het schuren komen ook allerlei ongezonde dampen vrij. Om die reden kan deze klus dan ook ook niet binnenshuis gebeuren en ben ik dus overgeleverd aan de weergoden of er geschuurd kan worden of niet. Daarnaast kan het zomaar zijn, dat als het  dan een beetje redelijk weer is, opeens ook nog huisgenoten van het zonnetje in de tuin willen genieten en niet zitten te wachten op schuurstofwolken en sealerdampen. Onbegrijpelijk, op deze manier red ik het niet voor het invallen van de winter… Af en toe leg ik de body dan ook maar weg en doe noodgedwongen even iets simpels tussendoor waar niemand last van heeft, b.v. het eerder al vermelde agen van de metalen hardware. Met andere woorden: hoe krijg je snel roest op metaal? Ik hoop daarop morgen antwoord te geven, maar het zou ook zomaar kunnen dat ik morgen een stukje schrijf over home- and handmade effectpedaaltjes. Even afwachten dus…


Leave a Reply