Longcross

He Hoi !

even wat Strattalk,  het is tenslotte Strat Saterday:

Vandaag had het eigenlijk een een goede StratSaterday moeten worden. Ik zou vandaag immers bij Rock Palace in den Haag een nieuwe Fender Stratocaster gaan kopen. Een Classic 60′. Uiteraard een zwarte met een rosewood toets. Er moet tenslotte weer gerelicd gaan worden; een nieuwe Black One moet er komen.Al een paar weken was ik van plan om daarvoor naar Den Haag te gaan. Mijn auto dacht er echter anders over; die wilde niet meer zo. Veel kabaal en gepruttel makend leek het  maar beter het oude beestje van de hand te doen en een andere auto te kopen. De Strat moest maar even wachten. Dat even wachten bleek nu net fataal te zijn. Vandaag wilde ik hem gaan kopen. Gisteravond nog even de voorraad gecheckt bij Rock Palace, blijkt opeens de gitaar niet meer in voorraad te zijn. Al die weken was hij volop in voorraad, maar net nu ik hem wilde gaan kopen was hij er niet meer! In de hoop toch nog een verdwaald exemplaar aan te treffen bij Rock Palace, vandaag toch maar er naartoe gereden, maar helaas was de gitaar die ik wilde er niet. Dinsdag moet ik maar even bellen of hij nog besteld kan worden. Toch wel een beetje onbevredigend dat ze me dat niet vandaag al konden vertellen. Eeen beetje muziekwinkel heeft daar toch zicht op zou je denken. En ik moet zeggen, het was de eerste keer dat ik bij Rock Palace was, maar het is zeker geen verkeerde winkel; groot, goede sortering, veel personeel (dat is bij Feedback nog wel eens anders) en pal er naast een ruime parkeergarage! Alleen jammer dat ze de Strat niet meer hadden. Dus maar weer terug naar huis en op de terugweg even langs Feedback in de hoop dat ze hem daar wel hadden. Helaas ook daar kwamen we voor niets. Thuis had ik wel net de catalogus van Music Store (een grote muziekwinkelketen in Duitsland) in de bus gekregen en daar stond de Classic 60′ strat in. Maar liefst 40 euri’s goedkoper dan bij Rock Palace! (zie hiernaast de rode gitaar, maar ook in zwart zou het dezelfde prijs moeten zijn) Dat is nog al wat, zeker als je bedenkt dat er boven de € 100,– ook geen verzendkosten bij komen.  Hij wordt dan gewoon netjes thuis afgeleverd. Dan die gok maar nemen en daar bestellen. Blijkt opeens dat er op de website nog oude, hogere prijzen gehanteerd worden (maar liefst 50 euro duurder!!). Ook dat werd dus niets. Heb nu even een mailtje gestuurd naar onze oosterburen met het vriendelijk verzoek mij  e.e.a. uit te leggen…  Ben benieuwd.

Ondertussen was er ook nog echt triest nieuws: Gary Moore is niet meer. Overleden aan een hartaanval in Spanje. Geweldig gitarist was het. Niet echt een Stratplayer, meer een Les Pauler, maar wel één van het bijzondere soort. Speciaal voor deze Strat Saterday toch een filmpje waar Gary op een Strat speelt ten gelegenheid van het 50-jarig bestaan van de Stratocaster.

Vooruit, nog maar een videootje dan, dit keer op z’n Les Paul:

Ik houd jullie op de hoogte van mijn zoektocht naar de juiste Strat voor het volgende Black One Project.  Tot de volgende Strat Saterday!

Gisteren schreef ik al dat ik de smaak van het relicen van gitaren flink te pakken heb en dat het jammer was dat de gitaar klaar was. Ik zou natuurlijk een trosje gitaren kunnen aanschaffen en mij daar dan lekker op uit kunnen leven, maar dan zou binnen de kortste keren m’n huis bomvol staan met mooie gitaren waar te weinig op gespeeld wordt. Dat gaat hem dus niet worden en dus werd de (zeker niet makkelijk beslissing) genomen om the Black One maar de wijde wereld in te laten gaan; hij zou verkocht worden. Verkocht worden aan wie? Aan iemand die de echte niet kan betalen (op dit moment staat er een Black1 te koop op E-bay voor ruim $ 16.000,=) maar dat zijn er denk ik erg veel of aan iemand die hem thuis mooi aan de muur gaat hangen en er naar gaat staren, aan iemand die er ook af en toe eens op speelt of aan iemand die er gewoon vaak op speelt bijvoorbeeld omdat het een beroepsgitarist is. De laatste optie zou natuurlijk het mooist zijn. Eerst maar eens een tekstje voor een advertentie maken, mooie foto’s laten maken (knap staaltje studiowerk, dank daarvoor Tim!) en de advertentie op Marktplaats zetten. Ongelooflijk veel kijkers zeg; in anderhalve maand ruim 2000 kijkers, dat had ik nooit verwacht. Ook het bieden op de gitaar begon al snel: het eerste bod was € 60 euro (je kan het altijd proberen natuurlijk) en het laatste bod ging ruim over de € 1000,= ! Goh, hier had ik helemaal niet op gerekend. Wat nu? Was dat wat ik wilde?

Intussen had een bevriende gitarist (Clemens Blacquiere, daarover later meer, maar onthoud die naam maar vast) er lucht van gekregen dat The Black One klaar was en die wilde hem wel eens thuis uitproberen. Dus ging the Black One uit logeren. Logeren? welnee er moest gewerkt worden. The Black One werd (en wordt) ingezet bij live-optredens tijdens de theatertoer van Sabrina Starke! Wow, te gek. Clemens vond de gitaar lekker spelen en het geluid waanzinnig. Na een aantal dagen kwam de gitaar terug. Intussen bleven de biedingen maar binnenkomen. Ook mailtjes van gitaarliefhebbers die wilde weten hoe ik e.e.a. had aangepakt, of gewoon vonden dat het er cool uitzag. Waar ik niet op had gerekend was dat er ook rare mailtjes binnenkwamen. Volgens mij van jaloerse lieden of zo, ik weet het niet, maar prettig was het niet. Uiteindelijk is de gitaar naar eerdergenoemde Clemens Blacquiere, een getalenteerde, veelzijdige, jonge Nederlandse gitarist (terug)gegaan. Bij hem is the Black One in goede handen. Daar wist ik ook zeker van dat het een echte liefhebber was. Hij had er immers al op gespeeld en was enthousiast. Sorry voor alle anderen die hem graag hadden willen hebben, maar misschien maak ik er nog wel één (of meer als daar vraag naar is; mail dan even). Gewoon regelmatig terugkomen op dit blog en je wordt op de hoogte gehouden wanneer er weer een Black One op Marktplaats aangeboden wordt.  Ik blijf in ieder geval gitaren relicen en er over bloggen! Dus tot blogs…

Wil je Clemens Blacquiere even zien en horen spelen met Sabrina Starke bij Giel bij 3FM kijk dan hier onder even. Clemens is de gitarist met de blonde telecaster.

Op onderstaande foto speelt Clemens Blacquiere op The Black One tijdens een optreden met Sabrina Starke. Clemens speelt o.a. ook met Nikki, Krystl en Jeroen v.d. Boom. Gewoon even zijn naam onthouden; we gaan zeker meer van hem horen.

Jawel, ik heb er zin in; een nieuwe categorie op Longcross.nl: Strat Saterday!  Aleen gezwets over en muziek met Stratocasters! Vandaag gezwets over iemand die ik al van het begin af aan (ongeveer 2 jaar inmiddels) volg op Youtube. Zijn naam is Myles Jasnowski en woont in de Verenigde Staten. Myles is op YouTube beter bekend onder de naam “Jazznowsee”. Dat zegt jullie natuurlijk helemaal niets, maar dat zou zomaar de komende jaren wel eens kunnen veranderen. Wat een geweldig talent is dit zeg. Lees even wat Myles over zichzelf schrijft op YouTube:

“Hey people! This is the channel of Myles Jasnowski–17-year-old aspiring blues guitarist and singer/songwriter. I’ve been playing guitar since August of 2006 and am planning on pursuing music as a career. The videos you see here will be a chronicling of my journey as a guitar player. If you have any questions, feel free to ask! I try to stay in touch with as many people as possible. Enjoy!

Voorbeelden: John Mayer, Stevie Ray Vaughan, Bill Withers, Robben Ford, Jimi Hendrix, David Ryan Harris, Eric Clapton, Doyle Bramhall II, Scott Mckeon”

Combineer het talent van Miles met de goede voorbeelden die hij heeft dan zou het moeten goedkomen zou je denken. Ik houd hem in de gaten. Kan ik later zeggen dat ik al voorspeld heb dat het een gitaargrootheid zou worden In de tussentijd moet je ook even maar naar hem luisteren/kijken. Het John Mayer geluid druipt er van af. Luister en huiver:

Myles’s laatste upload:

Suf nummer? dacht het niet: bij 1:41 lijkt het of Jimi Hendrix (denk aan Rainbow Bridge) even op aarde teruggekeerd is.

en een ouder filmpje:

Maar neem ook nog even de moeite om wat meer filmpje van Myles te bekijken.

Greetingz and till the next Strat Saterday!

dat er een blog gepost is en dus snel van start. Eerst het goede bericht de Black One is klaar! Gelijk ook het slechte bericht dan maar? Hij is verkocht!  Zo, jullie zijn bijgeblogd. Kan ik weer verder met mijn winterslaap…  Ach, nu ik toch even wakker ben vertel ik maar gelijk het hele verhaal.

Eind oktober 2010 was de gitaar klaar.  Na nog een paar zonnige dagen schuren in de tuin was de body eindelijk naar mijn zin. Snel alles in elkaar gezet.  Mooie nieuwe zwarte Fender felt washers en strapholders er op, de pup’s in de pickguard vastmaken, de boel solderen enz enz. Ja, ik kreeg haast. Na al die tijd ben je natuurlijk erg benieuwd naar het resultaat. Ernie Ball, Hybrid Slinky 9 – 46 snaren, Ernie Ball strap en de onvolprezen rode rubberen Grolsch strapholders er op. Stemmen, intoneren en gaan met de banaan… Onversterkt geeft de gitaar al een krachtig, warm geluid. Meestal betekent dat dat een gitaar dan ook versterkt een krachtig geluid geeft. Dat bleek ook zo te zijn; de single coil’s lijken wel humbuckers wat hun power betreft, maar bovenal bleef het geluid zo mooi helder en typisch stratocaster. Speel ik op deze gitaar en op mijn Fender American Standard Strat op dezelfde versterker, alles precies hetzelfde ingesteld, en je weet niet wat je hoort. De American strat wordt gewoon weggeblazen door de Black One. Geweldig gewoon. Ik had door de bijzondere behandeling van de gitaar natuurlijk wel geluidverschil verwacht, maar dit overtreft alles (in positieve zin wel te verstaan). Dat geeft erg veel voldoening. Hier heb ik het voor gedaan. Het geploeter, uren pielen op een klein stukje body voordat het naar m’n zin was, wachten op mooi weer om snel in de buitenlucht te kunnen schuren en lakken, stiekum de body in een onopvallende tas mee naar het vakantieadres meegesmokkeld om zo en passant bij de borrel als een konijn uit de bekende hoge hoed de body en gereedschap te toveren (en natuurlijk snel aan de slag te gaan). De stank (azijn, verf etc.), stof en een teveel versplilling van mijn vrije tijd (tenminste volgens mijn huisgenoten). KLAAR! Pfff… eindelijk! Eindelijk ? Welnee, wat nu? Niets doen, behalve er naar kijken en op spelen dan natuurlijk? Ik ben veel te snel klaar; ik wil oude lakresten in mijn haar (ik heb niet zoveel haar hoor; ik zeg het zelf wel), stof, geur van nitrocellulose, Dunlop 65, azijn, nieuwe snaren, verroeste hardware. Ik wil schuren, solderen, lakken en urenlang pielen… Dit smaakt naar meer, veel meer.

Morgen beloof ik het vervolg te bloggen; hoe is het de gitaar (en mij) vergaan sinds eind oktober j.l.

Vragen ? Wensen ? Opmerkingen ? Mail dan naar dit adres: info@longcross.nl Het zou natuurlijk wel prettig zijn als de vragen, wensen en opmerkingen betrekking hebben op onze blogs over gitaren, muziek, relicen etc. Overige vragen kunnen natuurlijk wel gesteld worden, maar antwoordgarantie wordt dan niet gegeven
Bij B.1.P. part 6 (16 oktober) liet ik al weten dat een multitoolapparaat waarmee ik zou kunnen schuren vermoedelijk een uitkomst zou zijn om de kleine nog te schuren stukjes van de body van de gitaar, kaal te maken. Welnu; dat is ook zo gebleken. Ik heb nu zo’n apparaatje gekocht en kort even uitgeprobeerd. Ik denk dat ik hierdoor een stuk sneller klaar zal zijn. Wel uitkijken nu dat ik niet te gretig ga schuren. Met dit apparaat schuur je namelijk al gauw te veel of te diep. Nu even wachten op een mooie droge dag (want binnenshuis schuren geeft echt te veel stof, stank en zooi) en ik denk dat ik dan in een middagje wel klaar ben.
Ook beloofde ik vorige keer over het verouderen van de goudkleurige hardware te bloggen. Dat ga ik dus nu doen. (Uiteraard) Bij Customworldguitarparts heb ik goudkleurige hardware gekocht, te weten een Fender vintage Stratocaster brug met stamped logo zadels, goudkleurige schroefjes voor de pickguard, een goudkleurige Stratocaster Jack ferrule en Fender pickup schroeven (zie foto).

Ik wil nu alleen nog een goudkleurige Fender Corona logo neckplate.De genoemde onderdelen heb ik weer op de bekende wijze “au bain marie” (waarom heet dat eigenlijk zo? Was Marie dan de enige francaise, die in bad ging…? Nee, kijk maar naar Wikipedia, daar wordt dit ontrafeld) ge-aged. Na een nachtje op deze manier agen was het gepiept. De roest (zoals op de foto’s te zien) zit dan nog niet heel erg diep en is nog grotendeels te verwijderen. Wel even van tevoren de onderdelen licht schuren. Dan “pakt” de azijn beter. Vergeet niet het buitenste bakje goed af te sluiten. De geur van azijn is anders wel erg penetrant. Het heeft trouwens wel iets raars; je koopt mooie nieuwe goudkleurige onderdelen die je gelijk daarna gaat verminken… Ook de mintgroene pickguard (ik kan er niets aan doen; ook deze komt van Custom World Guitar parts) moest nog behandeld worden en moest er dus aan geloven. Op de foto’s van de echte Black One van John Mayer zie je rond de uitsparingen voor de pickups een soort vergeling. Dit is niet ontstaan door ouderdom of zo; dit is gewoon in de Custom Shop van Fender zo nagemaakt. Ook onze Longcross Factory ( ) beheerst -inmiddels- deze techniek. Veel oefenen, o.a. op de oude Squier pickguard heeft het perfecte resultaat opgeleverd.

De pickguard wordt, op de plekken die vergeeld moeten worden, licht opgeschuurd en ontvet. Dan wordt met een wattenstaafje een  kleurstof aangebracht (welke, blijft het geheim van de smid…) waarna de overtollige kleurstof wordt weggeveegd. Daarna weer licht opschuren en voila! Volgende keer blog ik echt over het gebruik van soya, thee en schoensmeer. Ik vergeet het niet, maar mijn blog-inspiratie is opgedroogd.

ps. nog even dit: mocht iemand toevallig één van deze twee koffertjes (zie hieronder) ongebruikt op zijn/haar zolder of in zijn/haar schuur (in de weg) hebben staan, dan houd ik mij aanbevolen. Mail dan a.u.b. even… Tot blogs!

Ongeveer twee weken geleden zag ik bij “De Wereld Draait Door” de frontman van De Dijk,  Huub van der Lubbe. Als een klein jongetje zat hij te vertellen hoe geweldig hij het vond dat De Dijk een cd uit ging brengen met Solomon Burke. Solomon Burke, dé (toen nog) levende legende binnen Rock en Soul speelde met alle grote namen; Bob Dylan, Van Morrison, The Rolling Stones en ga zo nog maar even door. Huub vertelde dat er een cd zou komen met als basis de vertaalde nummers van De Dijk. Ik had mijn twijfels, niets ten nadele van De Dijk maar ik zag deze combinatie nog niet helemaal.

Ik blijk ongelijk te hebben en dit heeft niets te maken met de tragische speling van het lot en misschien opkomende medelijden voor de situatie. Op de dag van de grote release party van de bovengenoemde cd kwam Solomon Burke namelijk te overlijden op 70 jarige leeftijd. De cd met De Dijk blijft daardoor het laatste wat ooit van Solomon Burke op cd is opgenomen en die cd mag er zijn. De nummers van de Dijk zijn omgetoverd in gevoelige soul/blues en rock nummers. Één daarvan is Hold on Tight (van het nummer: “Hou me vast”) Heerlijk nummer en vooral het orgeltje in het begin is geweldig. Geen woorden meer maar luisteren…

Op 18 september j.l. schreef ik dat ik al enige tijd bezig was met het verwijderen van de zgn. sealer-laag, de laag tussen de zwarte lak en het hout van de body van de gitaar. Geloof het of niet, maar ik ben daar nog steeds mee bezig. Nu de grote vlakken op de gitaar kaal zijn is het namelijk tijd om tussen de restanten zwarte lak de sealer-laag weg te halen.  Dat is tot nu toe wel het meest tijdrovende en minst aantrekkelijke werk aan de gitaar. Eigenlijk gewoon niet leuk meer; met hele kleine stukjes zeer grof schuurpapier heel lang pielen totdat… totdat je moet constateren dat er nog helemaal geen verschil te bespeuren valt, behalve dan dat je zelf helemaal onder het stof  zit. Denk er nu maar over om een “Dremel” te gaan kopen. Dat is zo’n multitoolapparaatje waarmee je kleine dingen kunt schuren, graveren, boren, slijpen etc. Ik hoop dan maar dat het daarmee beter gaat. Ik ben er voorlopig dus nog niet klaar mee.

Toch is er ook positief bericht te melden: de headstock is klaar! Na het wegschuren van de Squierdecal heb ik de headstock drie keer gelakt (met Flexa hoogglanslak) en tussendoor natuurlijk ook geschuurd. Het viel nog niet mee om een winkel te vinden waar het juiste schuurpapier te koop was. Denk niet dat je bij de gewone doe-het-zelf giganten (Karwei, Gamma, Praxis etc.) het juiste schuurpapier vindt. Voor deze klus heb je heel fijn schuurpapier nodig. Dat vond ik uiteindelijk in Assen. Assen? Ja, Assen, waar ik toevallig voor mijn (betaalde) werk twee dagen verbleef en waar ik in de korte vrije tijd die ik daar had, even samen met collega Theo rondliep in een winkelstraat en daar een ouderwetse ijzerwarenwinkel binnenging. Ik heb daar schuurpapier P800, P1000 en P1200 kunnen kopen. Heel erg fijnkorrelig dus. Tussen het lakken door ga je dan ook met steeds fijner schuurpapier -licht- schuren. Laat de lak wel lang genoeg drogen en vooral hard worden. Denk dus niet dit even snel te kunnen doen; dat gaat niet werken. Na drie keer lakken dus was het tijd om de Fenderdecal op de headstock te plakken.  Twee minuten de decal in lauw water leggen, dan voorzichtig de decal van het schutvel af schuiven op de headstock en met een doekje of papieren zakdoekje voorzichtig het overtollige vocht opzuigen door met het (zak)doekje heel licht op de decal te drukken. Kijk uit dat je de decal daarmee niet verschuift. Daarna laat je dit tenminste 24 uur drogen.

Vervolgens heb ik de headstock opnieuw gelakt (natuurlijk ga je nu niet eerst schuren). Wil je het echt mooi hebben, dan zou je zeker nog twee keer de boel kunnen lakken, maar dat heb ik niet gedaan. Ik wil immers een relic-effect zien te krijgen en dus moet het niet te mooi zijn. Nadat alles dan ook goed uitgehard was (dat duurt zeker twee weken!) ben ik er nog even met het fijnste schuurpapier overheen gegaan en met Scratch Remover van Valma en een poetsdoek de headstock gepolijst. Hierdoor wordt de lak spekglad, maar krijgt het toch een ‘gebruikte’ uitstraling. Vervolgens heb ik met een polijstschijf met schapenhaar dit weer opgepoetst.   Ik ben tevreden met het resultaat. Ik zou overigens haast vergeten dat ook de achterkant van de headstock geheel in de stijl van John Mayer “bewerkt” is. Zoals ik al eerder schreef heeft de gitaar het serienummer 84 gekregen. Op de achterkant van de headstock is nog een tekstje gekomen en het “Longcross-logo”. Fraai ? Laat het even weten.  Niet dat we het gaan aanpassen, maar we willen wel graag weten wat jullie er van vinden.

De volgende blog zal gaan over het agen van de goudkleurige hardware die inmiddels binnen is, het kleuren van de mintgroene pickguard en geeft antwoord op de vraag of er toch weer thee gebruikt zal gaan worden of dat er nu misschien naar sojasaus of schoensmeer gegrepen wordt… tot blogs!

Op deze eerste maandag van oktober ook weer netjes een music monday. Geen update van het bouwproject van de “Black One”, maar die zal uiteraard spoedig weer verschijnen. Voor de music monday van vandaag is gekozen voor een (in Europa) relatief onbekende Australiër. Zijn vrouw (Nicole Kidman) is waarschijnlijk bekender.

We hebben het hier dan natuurlijk over Keith Urban. Naar mijn idee naast John Mayer één van de beste gitaristen van deze generatie. Keith Urban groeide op in Australie waar hij op zijn zesde al met een gitaar in aanraking kwam. In ruil voor het ophangen van een advertentie voor gitaarlessen in de winkel van de vader van Keith vroeg zijn vader aan de gitaarlerares die die advertentie wilde ophangen, of Keith gitaarles kon krijgen. Hij bleek vanaf het begin talent te hebben. Het talent is hij niet verloren. Ondertussen heeft deze gitarist al 9 albums op zijn naam staan. Voornamelijk Country/Blues muziek, geïnspireerd door o.a. de Dire Straits en Fleetwood Mac.

Afgelopen jaar ging hij een korte samenwerking met John Mayer aan. Het duo sleepte half America voor de tv met een optreden dat live uitgezonden werd. Twee gitaarhelden op 1 podium, die Amerikanen zijn knettergek maar je moet ze nageven dat dit wel te gek is.

Zonder beeld dit keer, maar dat is ook niet nodig: Keith Urban ft. John Mayer – ‘Til Summer Comes Around:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ook deze Music Monday is er weer voor een oude rot in het vak gekozen. Eric Clapton (slowhand), de levende legende heeft deze week een nieuw album uitgebracht. Het album heet heel on-origineel ’Clapton’ de muziek die er op staat is echter veel origineler dan de titel doet voorkomen.  Al jaren lang meester van de blues-rock muziek en bij elke cd springen er weer een paar snoeiharde rock nummers of klassieke blues riffs uit.

Het nieuwe album klinkt als de steeds oudere en karakteristiekere kop van Sir Clapton himself. Wat een compliment is voor de muziek. Heerlijke blues nummers die perfect bij deze koude, regenachtige dagen passen. Zelf geeft EC in het onderstaande filmpje hier een treffende beschrijving op.  Ook leuk om te zien is de staat van Blackie (echte gitaristen geven hun gitaar een naam) neem bijvoorbeeld de plekken van vergeten sigaretten op de kop van de gitaar. Dan is het toch jammer dat de Black One geen brandplekken heeft.

We zijn wel druk bezig met the Black One, maar missen nog even de inspiratie om er over te schrijven, daarom dus even dit tussendoortje.

In de blog van 29 augustus schreef ik dat John Mayer zijn Black One tijdelijk heeft afgestaan aan Fender om 83 gerelicte versies van the Black One te kunnen maken. Ook kondigde John Mayer aan dat gedurende een jaar er Black One’s zouden worden verkocht die niet zouden worden gerelicd. Bekijk onderstaand filmpje daaromtrent:

Gisteren viel mijn oog opeens op dit news-item op de Fendersite. Vreemd dat er nu bekend gemaakt wordt dat er slechts 500 van die niet-gerelicte Black1′s worden gemaakt…. Raarrrrr! Wij bouwen gewoon door hoor; wij voldoen gewoon aan de vraag   Alleen de wachttijd wordt wat langer, maar dat maakt het alleen maar leuker.

Vanaf vandaag ook een “Longcrossnl” twitteraccount voor de liefhebber in de lucht! Volgende keer weer een normale blog hoor. Tot dan…

Afgelopen zaterdag, 40 jaar geleden was de dag dat één van de grootste gitaartalenten van de wereld overleed. Officiële doodsoorzaak; tijdens slapen gestikt in eigen kots. Onofficieel door een overdosis drugs. Johnny Allen Hendrix ofwel James Marshall “Jimi” Hendrix werd 27 jaar. 27 jaar die voor alle generaties daarna een bron van inspiratie werd, een reden om de gitaar op te pakken of een passie voor muziek te krijgen. Daarom deze Music Monday als een ode aan Hendrix, als bedankje voor de inspiratie die hij was voor vele gitaarhelden die volgden.

Hierboven het nummer “The Wind Cries Mary”. Te gek ook om te zien dat het “publiek” bestaat uit een handje vol mensen. Iets wat in deze tijd ondenkbaar is bij een gitarist van dit formaat.

De originele spierwitte Squier pickguard, de knoppen en pickupcovers moeten natuurlijk ook vervangen worden. Bij http://www.customworldguitarparts.nl/ heb ik dan ook de nodige onderdelen gekocht. Custom world guitar parts is een zeer betrouwbare (internet)winkel met een goede (Fender) sortering en snelle levering! Zie de onderstaande foto’s voor voornoemde onderdelen.  Omdat deze onderdelen er nog te mooi en te nieuw uitzien moeten deze ook een aging-behandeling ondergaan. Ik ben begonnen met het licht opschuren van de onderdelen zodat er door de krasjes die dat maakt, doffe plekken ontstaan en op die manier de glans er vanaf gaat. Die fijne krasjes en hier en daar een wat grotere kras zorgen er voor dat “vuil” beter hecht. Door deze “gebruikerssporen”  krijgt het een oude uitstraling.

thee behandelde knoppen

De pickguard krijgt bovendien nog een andere behandeling. Die wordt bewerkt met een speciale verfstof waardoor deze rond de pickup-uitsparingen een soort vaal geel/oranje kleur krijgt. Die kleurstof moet nog uit Groot-Brittannië komen. Daarna zal ik  foto’s van het resultaat bloggen. Overigens had ik eerst de originele Squier knoppen de “thee-behandeling” gegeven. Door ze in een theextract enkele uren te laten liggen zouden de knoppen een mooie oude uitstraling moeten krijgen. Althans volgens het internet. Ik vond dat toch wat tegenvallen. Ze ogen hierdoor eerder vuil dan oud. Misschien heb ik de verkeerde thee gebruikt, wie zal het zeggen.  Daarom heb ik er toch voor gekozen om maar andere (aged strat) knoppen te kopen en ze licht op te schuren totdat de ergste glans er af was. Als je goed op de foto’s van the Black One kijkt, zie je ook dat er niet heel veel met de knoppen gerommeld is. Ik denk dat deze ook alleen een beetje opgeschuurd zijn zoals ik dat ook gedaan heb.

Ik had gisteren beloofd ook nog iets te bloggen over het agen van de metalen onderdelen. Welnu, ook dat was een wat vreemde bedoeling. Hoe krijg je immers versneld een verweerde/verroeste uitstraling op metalen onderdelen? Veel internetbezoekjes en uitproberen later, had ik het: azijn… Ik vond het overdreven en ook wel gevaarlijk om zoutzuur te gaan gebruiken als het ook anders kon. Ik ben dus gaan experimenteren met azijn. Au bain marie dus. Tja zo komt mijn culinaire interesse ook hier nog eens van pas. Een bakje met daarin een laagje azijn en daarin een kleiner bakje met daarin de metalen onderdelen. Deksel er op en enkele uren laten staan (wel buiten hoor, want het stinkt behoorlijk). Het resultaat zie je hier: Naar mijn idee is het redelijk gelukt. Ik heb het eerst geprobeerd met de Squier onderdelen. Omdat enkele onderdelen van John Mayer’s Black One goudkleurig zijn, zal ik die onderdelen ook nog moeten aanschaffen. Het leek mij verstandig dus eerst maar te experimenteren met de Squier-onderdelen om te voorkomen dat e.e.a. zou mislukken en ik nieuwgekochte onderdelen zou moeten weggooien. Geheel overbodig natuurlijk om te vermelden, maar ik heb biologische azijn van Ah gebruikt. Bewuste keus? nee hoor, het stond gewoon in het keukenkastje. Thee, azijn… ben benieuwd welke ingrediënten er nog meer gebruikt zullen moeten worden. Tot blogs !

Tja, ik moet nog even wennen aan het bloggen… Het is natuurlijk wel de bedoeling dat er regelmatig een stukje geschreven wordt. Geen tijd, andere dingen te doen, geen zin, geen inspiratie om een stukje te schrijven en natuurlijk en vooral ook te druk met het relicen. Kijk, dat maakt weer een hoop goed; het feit dat ik te druk was met the Black One waardoor ik niet kon bloggen. Pff… ‘k ben blij dat ik een goed excuus heb kunnen verzinnen.

Terzake dus. maar voordat ik terzake kom nog even dit. De via het internet bestelde artikelen zijn binnen. Ook de Fender decal. Prachtig ding trouwens; geen nepper, maar een echte uit de USA. Dat scheelt weer. Heb intussen de headstock ontdaan van de oude Squier decal, maar dat gaat natuurlijk niet zonder het verwijderen van de laklaag. Dus zal ik de headstock opnieuw moeten lakken, de Fender decal er op en weer moeten lakken. Klinkt eenvoudig maar ben bang dat dat nog niet mee zal vallen.  Ik ben zelf ook benieuwd naar het resultaat. Ik houd jullie op de hoogte.

headstock voor...

en tijdens het schuren

De overtollige zwarte lak weg halen. De klus waar ik nu ook mee bezig ben. Geloof me; dat valt niet mee. Probeer eerst maar eens goed gereedschap te vinden waarmee dat goed en makkelijk gaat. De Kijkshop bood uitkomst; een setje gutsen voor € 2,50. Wel jammer dat als je net lekker bezig bent, het puntje van de favoriete guts afbreekt. Niet leuk als je nog heel veel lak moet verwijderen. Het is een vreselijk gepriegel om precies de lak op de juiste plek weg te krijgen. Het gevaar is dat als het lekker gaat, je te ver doorschiet en te veel verf verwijderd wordt. Oppassen dus. Andere vervelende bijkomstigheid is dat de weggegutste lak alle kanten uitschiet. Een kapje voor je mond en neus is echt noodzakelijk. Wel leuk om te zien dat de gitaar ook echt steeds meer op de Black One gaat lijken. Dat geeft natuurlijk moed alhoewel ik weet dat er nog erg veel te doen is.  Op onderstaande foto lijkt het dat het al aardig opschiet, maar schijn bedriegt.

het echte werk

De lichte houtkleur die onder de zwarte laag vandaan komt, is nog niet het ruwe hout. Er zit onder de zwarte lak nog een laag die zich erg moeilijk laat verwijderen. Dat is een zgn. “sealer” een soort tussenlaag waar de body van de gitaar, voordat deze gelakt wordt, in gedoopt wordt waardoor zoveel mogelijk oneffenheden worden weggewerkt, de body beter bestand is tegen weers- en vochtinvloeden en waardoor de uiteindelijke laklaag beter hecht. Erg functioneel spul dus maar een ramp om het van de gitaar af te halen. Schuren, schuren en nog eens schuren en vooruit dan, nog een keer schuren. Je kunt er moeilijk een schuurmachine op zetten, want dat werkt natuurlijk veel te grof. Met de hand dus maar schuren.  Dat spul is zo sterk dat je er -ook met heel grof- schuurpapier heel moeilijk doorheen komt.  Vooral het schuren van de kleine stukjes is een nauwkeurig en tijdrovend werkje. Ik ben er dan ook nog niet mee klaar.  Door het schuren komen ook allerlei ongezonde dampen vrij. Om die reden kan deze klus dan ook ook niet binnenshuis gebeuren en ben ik dus overgeleverd aan de weergoden of er geschuurd kan worden of niet. Daarnaast kan het zomaar zijn, dat als het  dan een beetje redelijk weer is, opeens ook nog huisgenoten van het zonnetje in de tuin willen genieten en niet zitten te wachten op schuurstofwolken en sealerdampen. Onbegrijpelijk, op deze manier red ik het niet voor het invallen van de winter… Af en toe leg ik de body dan ook maar weg en doe noodgedwongen even iets simpels tussendoor waar niemand last van heeft, b.v. het eerder al vermelde agen van de metalen hardware. Met andere woorden: hoe krijg je snel roest op metaal? Ik hoop daarop morgen antwoord te geven, maar het zou ook zomaar kunnen dat ik morgen een stukje schrijf over home- and handmade effectpedaaltjes. Even afwachten dus…

Gitaren, pedalen en ander gitaar gerelateerde elementen, dat zal je voornamelijk op deze blog vinden. Toch zijn dit allemaal middelen om een doel te bereiken; muziek maken. Daarom zal deze blog ook veel muziek bevatten. Elke maandag zal getracht worden hier één artiest, cd of dvd uit te lichten. Gewoon omdat we enthousiast er over zijn, het geweldig goede muziek is, het nergens naar klinkt of omdat we iets anders er over kwijt willen.

Deze maandag een wat bluesy begin van deze Music Monday serie, namelijk: Tom Petty and the Heartbreakers. Eigenlijk voor mij (als begin twintiger) een onbekend terrein en ik zou waarschijnlijk niet veel muziek van deze in 1976 opgerichte band hebben gekend als John Mayer niet het nummer Free Fallin’ gecovered had. Toen ik er achter kwam dat dit nummer niet origineel van John Mayer zelf was ben ik op zoek gegaan naar enkele nummers en albums van deze band. Ik werd niet teleurgesteld, binnen vrij korte tijd had deze band de instrumenten weer opgepakt en lag er in juni 2010 een gloednieuw album klaar, Mojo genaamd.

Mojo bevat een lekker dik gitaargeluid met veel blues gitaar licks er op en ook de stem van de zestigjarige Tom Petty past perfect bij de bluesy sound van dit album. De teksten zijn misschien niet bijster origineel en het is meer een album dat leuk wegluistert in de auto. Toch zitten er enkele pareltjes tussen. Maar oordeel vooral zelf, onderstaand vind je het nummer: The Trip To Pirate’s Cove. Het doet mij erg denken aan het laatste album van The Eagles. Al met al zeker een album dat de moeite waard is.

Het strippen van de gitaar gaat natuurlijk erg makkelijk en snel. Ook snel kwam het commentaar van sommige huisgenoten.  Die begrepen niet dat de gitaar daadwerkelijk uit elkaar werd gehaald om hem vervolgens te verminken en dan weer in elkaar te zetten.  Uitleggen dat het allemaal voor een goede zaak is helpt niet… U en wij,  echte gitaarliefhebbers, begrijpen dat natuurlijk wel!

gestripte hardware

Voordat de gitaar onder handen werd genomen, is de nodige research gedaan. Van the Black One werd veel foto- en filmmateriaal verzameld en als het nodig bleek van filmpjes weer foto’s genomen. Het viel niet mee de gehele gitaar goed in beeld te krijgen, terwijl we dat wel wilden. We wilden immers een zo natuurgetrouwe nabootsing maken. Ook  van andere home-made-black-one’s werd materiaal verzameld. Nadat bleek dat veel van deze neppers in de verste verte niet op de echte leken, zijn die foto’s weer snel verwijderd. Opvallend trouwens dat in Amerikaanse muziekwinkels en via internetwinkels voor pittige prijzen hele slechte remakes worden verkocht. Kwalijke zaak dus…

Waar we veel plezier van hadden (en nog steeds hebben) is het Engelse gitaarblad Guitarist van de maand april 2010  met daarin een interview met John Mayer en enkele zeer duidelijke foto’s van the Black One. Zij bleken een grote hulp bij het op de juiste plaats  minutieus verwijderen van de zwarte verflaag. Wie mij trouwens kan vertellen waar ik in Nederland losse nummers van de Guitarist kan kopen, zou ik willen verzoeken dat mij te laten weten. Onderaan elke post kan bij “(no)comments” een berichtje gestuurd worden. Dank al vast daarvoor!

Guitarist april 2010

Veel research is ook gedaan naar de verouderingstechnieken, het zgn. aging van o.a. de metalen en plastic onderdelen.  De technieken die je daarbij tegenkomt slaan echt alles: het dagen onder de grond laten liggen van metalen onderdelen, het bewerken van de metalen onderdelen met de meest bizarre (en gevaarlijke) zuren en vreemde kruidenmengsels. Plastic onderdelen die in de koffie gelegd moesten worden, het bewerken van de gitaarsteel met een nat theezakje. Je zou haast denken dat het hier een uitgebreide koffietafel betrof… Ik kom later nog wel terug op het “agen” van de metalen en plastic onderdelen.

Om de gitaar uiteindelijk zo echt mogelijk te laten lijken was het ook noodzakelijk om diverse onderdelen te gaan kopen. Internetwinkels zijn dan een uitkomst; waar anders heb je zo veel goed gesorteerde winkels zo dicht bij elkaar en dan ook nog eens elk moment van de dag (en nacht) geopend. Gelukkig bracht Fender eerst zeer recent de specificaties op de markt van hun 83 Black Ones. Nu was het b.v. duidelijk dat de kleur van de te bestellen pickguard echt mint green was. Twijfelen hoefde niet meer (behalve dan over de juiste kleur van de lak voor de body). Pickguard, knoppen, pick-up covers, knopje, een zwarte Ernie Ball strap, en een heus “Fender-decal” werden besteld en betaald. Ik heb alleen nog niet alles binnen. Dat is dan misschien weer een mindere kant van het webshoppen; je moet maar afwachten of het ook daadwerkelijk naar je opgestuurd wordt… Hoop jullie morgen daaromtrent positief nieuws te kunnen bloggen.  Dan gaan we ook echt aan de slag met het verwijderen van de zwarte laklaag.

bestelde, maar (nog?) niet ontvangen decal...

Voor veel gitaristen is “the Black One”  Stratocaster van John Mayer de ultieme gitaar. Zo ook “Blackie” en “Brownie” van Eric Clapton en de beroemde gitaren van Stevie Ray Vaughan en de bijna kale gitaar van Rory Callagher. Of deze gitaren ook nog gerelict zullen worden, hangt o.a. af van het resultaat van de metamorfose waar we nu mee bezig zijn en de eventuele vraag van liefhebbers om voor hen, gitaren te relicen.

nog een laatste blik op de ongeschonden Squier...

Binnenkort wordt door Fender een serie van 83 stuks Black Ones op de markt gebracht. Kopieën van John Mayer’s gitaar die hem, om te kunnen namaken, voor enige tijd aan Fender’s Custom Shop heeft uitgeleend. Deze 83 gitaren zullen vermoedelijk rond de $ 8000 gaan kosten… Dat er maar 83 van gemaakt zullen gaan worden heeft JM zelf bepaald; een verwijzing naar het door hem geschreven nummer “83″ . Daarnaast zal voor een periode van ongeveer een jaar het mogelijk zijn Black Ones te kopen, die niet gerelict zijn, maar verder wel aan alle overige specificaties voldoen. Deze gitaar zal rond de $ 1600 gaan kosten is de verwachting.  Behoorlijke prijzen dus, vandaar het plan om hem dan maar zelf (na) te maken.

Dus op 5 augustus 2010 van een Haagse Dame de Squier Strat gekocht. Zij was nog zo vriendelijk om de whammy bar niet los in de gigbag bij de gitaar te doen omdat ze bang was dat er dan krassen op de gitaar zouden komen… Wist zij veel dat deze gitaar enorm “toegetakeld”  zou gaan worden.  De gitaar die serienummer 84 zal gaan krijgen was binnen. Eerst maar eens goed nagekeken of de steel goed was en de gitaar goed afgesteld kon worden. Na korte tijd bleek dat daar niets mis mee was. Er viel wel heel goed op te spelen.  Even een paar foto’s maken en dan: strippen, het werk kan beginnen. Morgen meer over de aanpak van number 84 !

Welkom bij de eerste post van dit blog van Tim en Marcel

Op dit blog gaan we met behulp van foto’s en filmpjes, stap voor stap de metamorfose laten zien van een 1997 Squier Stratocaster in “the Black One” Stratocaster van John Mayer. Daarnaast volgen posts over zelfbouw gitaareffecten.

dit was hem..

dit moet hem worden...